Gecmiş Yasam Askları : Kaybolan Askın İzleri/ -3- Kırılan Mühür

 "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu.

 F.Dostoyevski"

-3- Kırılan Mühür

Tanıştığımız o büyülü günden sonra John, hayatımın her köşesine sessiz bir imza gibi kazınmaya başlamıştı. Bahçemin önünden kıvrılan yollar, dükkânın o eski kitap kokulu ahşap rafları ve kasaba meydanının asırlık taşları; aramızda henüz adı konulmamış o ruhsal yakınlığın dilsiz tanıklarına dönüşmüştü. Nereye baksam onun gölgesini, nereye gitsem onun zarafetle bırakılmış izlerini buluyordum.

Her karşılaşma kalbimde bir dalga gibi yükselip kıyıya vuruyor; geri çekilirken de ardında hüzünlü bir iz, dinmek bilmeyen bir sızı bırakıyordu. Hiç dile getirmese de bana olan hisleri, o sarsılmaz sessizliğinin ardındaki bakışlarında saklıydı; orada, yalnızca benim görebileceğim titrek bir ışık yanıyordu. Bu ışık, söylenmemiş kelimelerin karanlığını aydınlatan tek pusulamız olmuştu.

Bu yakınlığı sadece bakışlarıyla değil, varlığıyla da sessizce mühürlüyordu. Ne zaman Bay Smith'in dükkânında karşılaşsak ya beklenmedik bir anda yanıma yaklaşıp ruhumdaki fırtınaları dindirecek kadar zarif ve derin bir cümle fısıldar ya da sepetimin içine usulca kırmızı bir lale bırakırdı. Bazen de sabahın ilk ışıklarıyla bahçeye çıktığımda, çitlerin üzerine asılmış, çiy damlalarıyla parlayan taze laleler bulurdum. John,  kimseye görünmeden bu ince düşünülmüş hediyeleri bırakır ve varlığını sadece ardında bıraktığı o kırmızı izlerle fısıldayarak sessizce gözden kaybolurdu.

Onun bu ölçülü ama derin ilgisi, içimdeki umudu her gün yeniden büyüten ve mürekkebimi tazeleyen o gizli kaynak olmuş; bakışları ise zihnimin karanlık dehlizlerinde fener gezdiren bir kâşif edasıyla en kuytu düşüncelerimi aydınlatmıştı.

Yazdığım her hikâye, John'un sessiz bakışlarının mürekkeple buluşmuş hâliydi. Onunla paylaşamadığım duygularım, satırların arasında kendine güçlükle yer bulmaya çalışmış; kalemim, kalbimin telaffuz edemediği her itirafı saman kâğıdın sararmış sükûnetine fısıldayan gizli bir elçiye dönüşmüştü. 

Ancak kalemim kâğıttan her ayrıldığında, mürekkep kuruyup sessizlik geri döndüğünde, içimi kemiren o amansız soruyla baş başa kalırdım. Belki, diyordum; belki de sadece kendi gönlümdeki yangının parıltılarını, onun gözlerinde beliren yalancı bir ışık sanıyordum. Bu derin çekim, sadece benim değil, onun da ruhuna dokunan bir gerçeklik miydi; yoksa kendi ıssızlığımın kâğıda vuran o kimsesiz yansımasından mı ibaretti, bilemiyordum. Zihnimde yarattığım John ile karşımda duran John arasındaki o görünmez sınırda, kalbim bir cevap bulamamanın ağırlığıyla ezilmişti. 

Görünürde bizi ayıran herhangi bir engel, aramıza giren hiçbir imkânsızlık yoktu; fakat o an anlamlandıramadığım bir huzursuzluk, içimde tekinsiz bir sarmaşık gibi beni günden güne sarmaya başlamıştı. Bu sessiz istila, en korunaklı kalelerimin duvarlarında derin çatlaklar açarken; ben sadece elimden hiçbir şey gelmeksizin, içimdeki bu karanlığın bir isme bürüneceği o günü bekliyordum.

Şimdi geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki; o zamanlar 'huzursuzluk' deyip geçtiğim şey, aslında yaklaşan fırtınanın 'geliyorum' diyen o sinsi esintisiymiş. Bugün o hissi bu amansız isimle anmamın bir nedeni var elbet; günler geçtikçe John'un her zaman ruhuma değen bakışlarında, açıklaması güç bir değişim sezmeye başlamıştım. 

Artık dükkânda karşılaştığımızda gözleri, eski bir dostun mesafeli selamıyla üzerimden geçip gidiyor; fısıldadığı o derin cümlelerin yerini ise sıradan bir nezaket alıyordu. Adeta ruhunun kapılarını üzerime kapatmış, anahtarını da derin bir kuyuya fırlatmıştı. Günbegün aramıza sızan bu görünmez soğukluk; sadece sözlerini değil, bahçemdeki çitlere bıraktığı o kırmızı lalelerin rengini de soldurmuştu.

Nedenini bir türlü kavrayamadığım bu aniden örülen buzdan duvar, beni sadece bir yabancı gibi kapının dışında bırakmakla kalmıyor, aynı zamanda kendi hislerimi de sorgulatıyordu. Sanki dilsiz bir anlaşmayla kurduğumuz o eşsiz dünya bir anda silinmiş; yerini hiç yaşanmamış anıların o sağır edici boşluğu almıştı.

John'un her mesafeli duruşunda ve o anlaşılmaz sessizliğinde, bir veda gizliymiş gibi ürperirdim. Ortada adı konmuş bir ayrılık ya da kapımızı resmen çalmış bir felaket yoktu; ancak bu sessizlik, ruhumun en derin kuytusundan yükselen uğursuz bir önsezi olarak içimi kemirmeye yetmişti. 

Bu kadar saf bir ışığın bu dünyada uzun süre yanmasına izin verilmeyeceğini anlamam gerekirdi. Hislerimin beni yanıltmadığını gösteren o kara günün sabahı; bahçemdeki fidelerden oluşturduğum kasayı Bay Moreno'ya götürmüştüm. Bay Moreno, çiçeklerimin ve ektiğim sebzelerin bu civarın en nadide, en diri ruhlu bitkileri olduğunu her fırsatta dile getirirdi. Hatta o gün kasayı teslim alırken, bir önceki ziyaretimde ellerine şifa olması için getirdiğim o güzel bitkiyi ezip sürdüğünden ve bunun ellerindeki o sert nasırları tamamen iyileştirdiğinden bahsetmişti. 

Onun samimi teşekkürü, içimi kemiren o karanlık huzursuzluğu bir anlığına dağıtmış; toprağın iyileştirici gücüne tutunmamı sağlayan bir teselli olmuştu.

Ona adını hatırlayamadığı o güzel bitkiyi "Calendula officinalis." diye tanıttığımda, yüzünde bu çiçeğe minnet duyar gibi hoş bir tebessüm belirmişti. Bay Moreno, bakışlarındaki o korumacı şefkatle bu bitkilerden merhemler hazırlamamı ve onları kasabamızın tek doktoru olan Bayan Leotta'ya götürmemi de öğütlemişti. Ona göre bu marifetli eller sadece bahçemi değil, tüm kasabayı iyileştirmeliydi. 

Bay Moreno'nun bu iyi niyetli yönlendirmesi zihnimde farklı kapılar açmış; bakışlarım o an yürüdüğüm yolu göremeyecek kadar derinlere dalmıştı. Meydana doğru ağır adımlarla ilerlerken, ruhumda bu yeni meşgalenin verdiği tuhaf bir hafiflik belirmişti. Sanki ellerimle hazırlayacağım o merhemler, içimde anlamlandıramadığım o sızıyı da dindirecekmiş gibi hissetmiştim.

Tam da bu tatlı dalgınlığın ortasında, Bayan Leotta'nın kızı Daniela ile karşılaşmıştım. Aynı küçük kasabanın tozlu yollarını paylaşmış olsak da çocukluğumuzun o oyun kokulu yıllarında yollarımız nadiren kesişmiş, kalplerimiz hiçbir zaman yakınlık kuramamıştı. Sanki görünmez bir el bizi birbirimizin dünyasına uğratmadan ayrı yollara savurmuş; bizi aynı hikâyenin içine dahil etmemek için büyük bir çaba sarf etmişti.

Ne var ki o günkü karşılaşmamızda, Bay Moreno'nun tavsiyesi sebebiyle tesadüfen başlayan sohbetimizin devamı hiç de umduğum gibi ilerlememiş; aksine gördüklerim ve duyduklarımla güneşim sanki bir daha doğmamaya yemin etmiş gibi üzerime simsiyah bir perde çekmişti.

Daniela, düğün merasiminde giymek üzere Bayan Clayton'a saten bir elbise diktireceğinden ancak oraya tek başına gitmek istemediğinden bahsetmişti. Annesi rahatsızlanan bir hastaya şifa olmaya gitmiş, en yakın arkadaşı ise anlam veremediği bahanelerin arkasına gizlenmişti. İçindeki o heyecanlı kıpırtıya rağmen, bu yalnızlık yüzünü asmasına neden olmuştu. 

Gözlerindeki o kırgın ama bir o kadar da umut dolu parıltı öylesine içtendi ki; kendi ruhumdaki o uğursuz fısıltıları bir kenara itip, onu bu yolculuğunda yalnız bırakmaya gönlüm el vermemişti.

Niyetim ne kadar saf olsa da bu, benim tarafımdan verilmiş yanlış bir karardı. O görünmez dediğim el, beni uyarmak için yol boyunca önümüze birçok engel çıkarmış ama ben ısrarla sözümden dönmemiştim. Yanımızdan geçen bir atlı arabanın tekerleklerinden savrulan çamurun elbisemi lekelemesi de gözlerimde aniden oluşan o sisli bulanıklık da beni yolumdan çevirememişti. Hatta Bayan Clayton'ın kapı eşiğinden geçerken tökezleyip bileğimi incitmiştim; sanki eşik bile beni içeri buyur etmek istemiyordu.

Orada, Daniela'nın yanında olmamam ve onun kuracağı yuvaya atılan ilk ilmeklere de tanıklık etmemem gerekiyordu. Bilemedim... Kaderin beni o kapıdan uzak tutmak için neden bu kadar inatla çabaladığını o an değil de ancak şimdi anlıyor olmam, benim en büyük talihsizliğim oldu.

Bileğimin sızısına rağmen, Bayan Clayton'ın kapısından içeri adımımızı atmıştık. Pencerelerden süzülen çiğ ve parlak gün ışığı; odadaki her bir iğneyi, her bir kumaş lifini insafsız bir netlikle ortaya seriyordu. Daniela'nın heyecanla seçtiği o inci beyazı satenin, bu amansız aydınlığın altında göz kamaştırıcı bir saflıkla parladığını bugünmüş gibi hatırlıyorum.

Parmaklarımın ucundan kayıp giden o pürüzsüz dokuya her dokunuşumda, Daniela'nın gözlerindeki o ışıl ışıl heyecanın yansımasını görüyor; onun hayatındaki bu yeni başlangıca tanıklık etmenin huzurunu duyuyordum. İçten içe, aramızdaki mesafenin bu beyaz kumaşla kapanacağını; bu telaşlı hazırlığın bizi birbirimize kenetleyen bir dostluğun ilk adımı olacağını ummuştum.

Elbisenin her kıvrımını, belindeki o ince işleme detayını büyük bir özenle, tüm dikkatimi Daniela'nın hayallerine vererek birlikte kararlaştırmıştık. Kalbim, yeni başlayan dostluğumuzun neşesiyle doluyken; ellerimin arasında tuttuğum o beyaz kumaşın, çok geçmeden benim için bir yas örtüsüne dönüşeceğinden  habersizdim.

Bayan Clayton'ın yanından ayrıldığımızda, gökyüzü birazdan başıma yıkılacak olan o karanlık bulutları bir araya getirmeye başlamıştı. Daniela, biçimini az önce kararlaştırdığımız saten elbisesinin hayaliyle durmadan konuşuyor; adımları, kalbindeki heyecanla uyumlu bir ritim tutturuyordu. Kasabanın taş sokaklarında yürürken, rüzgârın tenime değen serinliği ise, o grileşen huzursuzluğu fark ettirmeyen zarif bir aldatmaca gibiydi.

Yolumuz bizi Bay Smith'in dükkânının önüne getirdiğinde, neden burada olduğumuza anlam veremeyen şaşkın bakışlarım camdaki puslu görüntülerimize takılmış olsa da yine de Bay Smith'i görecek olmanın verdiği o saf mutluluk içimi ısıtmıştı. 

Kapının üzerindeki küçük pirinç zilin o tiz sesi, benim için son huzurlu saniyelerin habercisiydi. Henüz içeriye tam olarak girmemiş, eşikte durup dükkânın içindeki un çuvallarının ve üst üste dizili erzak sandıklarının gölgeleri arasından bu ani durağın sebebini sorgulayarak o loş sessizliğe doğru süzülmüştüm.

Dükkânın o tanıdık sessizliği içinde, Bay Smith ile arka taraftan çıkıp elindeki çuvalı tezgahın önüne bırakan John'u gördüğümde; kalbim, bu beklenmedik karşılaşmanın kaderin bana sunduğu tesadüfi bir armağan olduğunu sanacak kadar körleşmişti.

Bakışlarım; hem kalbimi titreten hem de hırçın bir denizi andıran o turkuaz gözlerle buluşmak arzusuyla, sabırsızca John'un geldiğimi fark etmesini bekliyordu. Ancak umduğum karşılığı bulmak yerine; Daniela'nın bir an bile tereddüt etmeden beni kapının önünde bırakıp onun yanına varışını, zamanın donup kaldığı o saniyeler içinde sessizce izlemiştim.

Dakikalar önce yanımda bir dost sıcaklığıyla yürüyen ve saflığına içtenlikle inandığım Daniela; attığı her adımda ruhumu ezip geçerek John'un yanındaki yerini almıştı. Sonrası ise benim için tamamıyla sessiz bir yıkımdı.

Daniela, hiçbir şeyden haberi olmadan, kendi hâlinde John'un koluna girip bizi karşılayan Bay Smith'e tebessüm ederken; o sırada John nihayet beni fark etmiş, bakışlarımız birbirine değdiği o ilk anda da gözlerini suçlulukla yere indirmişti. Belli ki yüzüme bakma cesaretini kendinde bulamamıştı. Dizlerimin bağının çözüldüğünü hissettiğim o an, yıkılmamak için elimi kapının pervazına dayayarak zayıflığımı onlardan gizlemeye çalışmıştım.

Kalbimdeki o telaşlı atış yerini buz gibi bir boşluğa bırakırken; John'un o hırçın maviliklerindeki tüm hayranlığın artık bana değil, yanındaki inci beyazı satenin sahibine atfedildiğini görmek, ruhumu sarsan ilk büyük darbeydi.

Dudaklarımdaki yarım kalmış tebessüm, ruhumun en derin yerinde ansızın bir heykele dönüşmüş; sanki dükkânın tavanı, bütün o kâğıt kokulu hayallerimin üzerine büyük bir sessizlikle çökmüştü. Artık ona bakarken kalbim çarpmıyordu; ben John'un gözlerindeki dalgalarla boğuşurken, ruhum çoktan kendisini çaresizce o karanlık akıntıya teslim etmişti.

Gördüklerime bir anlam da verememiştim. Kalbim, aklımı var gücüyle tüm bunların birer sanrı olduğuna ikna etmeye çabalıyor; ancak gerçek, her geçen saniye üzerime daha ağır bir yükle çöküyordu. 

Bugün, aradan geçen onca yıldan sonra o ana geri döndüğümde; o günkü Isabelle'in dükkânın ortasında bir heykel gibi nasıl donup kaldığını, o pirinç zilin sesinin kulaklarında nasıl bir matem havasına büründüğünü hâlâ aynı netlikle hissedebiliyorum.

 John'un içinde utanç barındıran bakışları gözlerime değmek için yola çıksa da bunu başaramadan tekrar uzaklaşmıştı. Gözlerinde gördüğüm şey; o ana dek hiç tanık olmadığım kadar derin, sarsıcı bir ezilmişlikti. Nedenini bir türlü anlayamadığım, anlamlandırmaya çalışırken ruhumun her zerresinde duyduğum o kırılma sesi; meğer tüm o kâğıttan şatolarımın, ait olduğu yerden kaçan bakışlarla yerle bir oluşunun sesiymiş.

Zihnim onun o anki tutukluğunu, aramızdaki görünmez bağı mazeret göstererek çözmeye çalışırken; ne acı ki John, durumu açıklayıcı tek bir kelime dahi etmemişti. Bu da bana, birkaç dakika önce göğüs kafesimde heyecanla uçuşan kuşun; John'un sessiz kalışıyla kanatlarının kırılıp kafese çarpa çarpa yere düştüğünü hissettirmişti.

Daniela'nın hayatını birleştirmek üzere olduğu adamın John Parker olduğunu anladığım, kavranması imkânsız yıkım anıydı bu.

İçimdeki duygular John'a ne kadar kırgınsa, Daniela'yı bir o kadar bu olayın dışında tutmayı başarıyordu. Onun gözlerindeki o saf sevinçte en ufak bir kandırmaca yoktu; benim paramparça olan kalbim ise onun mutluluğuna gölge düşürmeye razı gelememişti.

John'un bana karşı hissettiği o ağır ezilmişliği ele veren hüzün dolu sessizliğinde; Daniela bizi tanıştırırken ayaklarımın altındaki toprak çekilmiş, kaderimizin bu hayatta kavuşmaya kapalı olduğuna dair ilk mühür, ruhumun derinliklerine basılmıştı.

Bana yaşattıkları, sıradan bir kalp kırıklığı olarak adlandırılıp geçilemezdi; John'un yaptığı bu seçim, sadece benim bugünümü değil, ruhlarımızın ortak geleceğini de ebediyen feda etmişti.

 Onun bu ansızın gelen ihaneti kalbimi, benim ise bu ihanete karşı susturduğum feryadım ruhlarımızı karanlık, dipsiz bir kuyuya hapsetmişti. O gün ikimiz de kendi yazgımızdan sapmıştık; birbirimize kavuşma ihtimalimizi, belki de hiçbir zaman telafi edilemeyecek derin bir kayba mahkûm etmiştik.

O günden sonra John'u uzun yıllar boyunca görmemiştim. İçimden onu görmek de gelmiyordu zaten. Her geçen gün, kalbimdeki boşluğu kapatmak yerine onu daha geniş bir uçuruma dönüştürmüştü. Yokluğunda, zihnimin ıssız koridorlarında yankılanan o tek soruyu defalarca tartmış, bir cevap bulmak için çırpınmıştım.

Bizim bir arada olmamız gerektiğine tüm varlığımla inanmıştım; ancak inanmak yetmemişti. Bu hüzünlü düşüncenin ağırlığı, ruhumu yıllarca öne eğmişti. 

Kendi içimdeki bu fırtınadan kaçmak için yeniden yazıya sığınmıştım. Ancak kâğıda döktüğüm her karakterde onun izlerini, her satırda bakışlarının gölgesini gördüğümde yazdıklarımı yırtıp atmıştım. Artık gerçekliğini yitirmiş birini, en duru duygularımı akıttığım o temiz sayfalarda ölümsüz kılmaya içim elvermemişti; onu, yalanın gölgesinin bile düşmediği dünyalara layık göremiyordum.

Gökyüzü, haziranın o ilk sabahında kasabanın üzerine sakin bir mavi örtü sermişti. Bahçemdeki çiçekler güneşin ilk ışıklarıyla parlıyor, kuşlar dallarda cıvıldıyordu; benim içimde ise dışarıdaki bu canlanışa meydan okuyan, yılların eskitemediği o kırık sessizlik hüküm sürüyordu.

Aradan geçen onca zamana rağmen, John'u dükkânda gördüğüm o son günü hafızamın karanlık sokaklarından söküp atamamıştım. Daniela'nın onun yanına geçişi, o çaresiz bakışı ve kalbimin göğüs kafesimde hapsolmuş bir kuş gibi duvarlara çarpa çarpa yere düşüşü...  

Bu görüntüler, zihnimin en kuytu köşesinde durmadan dönen paslı bir saat çarkı gibiydi; her dönüşünde acıyı biraz daha keskinleştiriyor, beni o dükkânın soğuk zeminine, o ilk yıkım anına yeniden mahkûm ediyordu.

O günün ardından kendime sessiz bir söz vermiştim: Hayatım, üzerine çöken o ağır yıkıntıların altından filizlenmeye devam etmeliydi. Ruhumda John'a dair hiçbir zaman dolmayacak bir boşluk olsa da nefes aldığım sürece bu boşluğun etrafına yeni bir dünya inşa etmek zorundaydım.

Uzun ve sessiz mevsimler birbirini kovalamıştı; yazımın kuruduğu, kâğıtlarımın sarardığı o ıssız zaman diliminde acımı dindirmekten ziyade onunla yaşamayı, ona alışmayı öğrenmiştim.

Ancak yolundan şaşmak zorunda kalan yazgım, ruhumun bu ıssız sessizliğini bozmak için çoktan yola çıkmış; yarım kalan hikâyeme henüz mürekkebi kurumamış yepyeni bir sayfa eklemek için kapımı çalmaya hazırlanmıştı.

Sonraki Bölüm: Ethan...

​*Calendula officinalis: Halk arasında "Aynısefa" olarak bilinen, iyileştirici özellikleriyle tanınan turuncu-sarı çiçekli bir bitki.

*Kırmızı lale : "Sana olan aşkımı beyan ediyorum." anlamına gelse de, lalenin orta kısmındaki o siyah/koyu renkli göbek, "ayrılık acısıyla kavrulmuş kalp" veya "kaderin getirdiği kömürleşmiş bir sızı" olarak yorumlanırdı. Özellikle eski efsanelerde kırmızı lale, aşkı uğruna ölen bir adamın kanından doğar. Bu yüzden: Karşılıksız aşk, uğruna yanılan sevda, karmik bağ temalarını da taşır.