Gecmiş Yasam Askları : Kaybolan Askın İzleri/ -4- Ethan...

"Ve seni, benim hayatıma uğratan kaderin de vardır bir bildiği..."

-4- Ethan...

Ruhumun derinliklerinde biriken o ağır hüzne rağmen toparlanmayı kendime bir borç bilmiştim; çünkü toprağın benden beklediği, ertelenemez bir talep vardı. Evet, kalbim birçok yerinden acımasızca kırılmıştı; ancak bahçemdeki fideler ne ihaneti bilirdi ne de hüznü...

Tırnaklarımın arasına dolan o nemli toprak, John'un yokluğunda ellerimden tutan tek gerçeklik haline gelmişti. Her sabah gün doğmadan bahçeye inişim aslında sadece kendi payıma düşen hayat kavgasını vermek için değil, kök salmaya çalışan her bir filizde kendi yaşama arzumu yeniden yeşertmek içindi.

Toprak sadıktı: Ona verdiğim emeğin karşılığını, beni asla yarı yolda bırakmayan o taze yeşillikle geri veriyordu.

Ethan ile tam da bu ruhsal ıssızlığın ortasında karşılaşmıştım. O gün, bahçemden topladığım o taze umutları ahşap bir kasaya dizmiş, Bay Moreno'nun tezgâhına yetiştirmek üzere yola koyulmuştum. Zihnim cevapsız soruların pusunda kendi içine çekilmiş olsa da adımlarım kararlıydı. Ancak o kadar dalgın yürüyordumki sokağın taşlarında yankılanan nal seslerini, ancak atın sıcak nefesini ensemde hissedecek kadar yaklaştığında fark edebilmiştim.

Ansızın gelen bu sesle irkilip telaşla kenara çekilmeye çalışırken ayağım sokağın zeminine gömülmüş hain bir taşa takılmıştı. Dengemi yitirerek sertçe yere kapaklandığımda kollarımın arasında sıkıca tuttuğum kasa da yerle buluşur buluşmaz kırılmış, fidelerim yerlere saçılmıştı. Bay Moreno'ya bir söz vermiş, ona en güzel fidelerimi getireceğimi söylemiştim. Bu sözü yerine getiremeyecek olmam, kalbimdeki o ince sızıyı bir mahcubiyet yüküne dönüştürmüştü. 

Dizlerimin sızısını ve avucumdaki o keskin acıyı hiçe sayarak, bir telaşla dağılan fidelerimi parçalanmış kasamın içine geri koymaya çalışırken; tozun toprağın arasından uzanan güçlü ama bir o kadar da nazik bir el, çaresizce çırpınan yaralı elimi sıkıca kavramıştı. 

Başımı kaldırdığımda, acıdan nemlenmiş gözlerim karşımdaki genç adamın keskin ama şefkatli bakışlarıyla buluşmuştu. "Dikkat etmeniz için seslendim ama beni duymadınız." demişti. Sesi, o anki kargaşanın ortasında, sakin bir tınıyla yankılanmıştı kulaklarımda. Sanki dünya bir anlığına durmuş ve geriye sadece onun bu dingin sesi kalmıştı.

Bakışları önce yerdeki o darmadağın olmuş fidelerime, sonra da avucumdan sızıp toprağa karışan kana kilitlendiğinde; o sakin ama otoriter tınısını koruyarak elimdeki kıymığın derine indiğini ve hemen müdahale etmesi gerektiğini söylemişti. 

Onun kim olduğunu anlamaya çalışan şaşkın bakışlarım altında, o; sanki aklımdan geçenleri okumuş gibi, "Ben Ethan McCarthy, bu kasabaya yeni geldim." demişti. İlk şaşkınlığımı atlattığım o kısa duraksamada, "Bayan Leotta'nın görevini devam ettirmek için buradayım." diye devam etmesiyle zihnimdeki dağınık parçalar bir anda yerine oturmuş ve bu yabancının yüzündeki o sarsılmaz eminlik anlam kazanmıştı.

Kasaba halkının haftalardır hakkında konuşup yolunu gözlediği adam tam karşımda duruyordu. Bu kesinleşen düşünceyle birlikte, "Siz doktorsunuz." diye mırıldanmış ve hemen ardından yanıtını beklemeden, "Bitkilerin özünü bilen o yetenekli doktor..." diye eklemiştim. Sözlerim, içinde bulunduğum o perişan hali bir anlığına unutturacak kadar merak doluydu; çünkü karşımda duran adam, zihnimde canlandırdığım o yaşlı ve yorgun doktor portresinin aksine, anlatılandan çok daha genç görünüyordu. 

Bu sözüm üzerine yüzünde, sabah güneşinin toprağı ısıtması gibi sıcacık bir tebessüm belirmişti. "Haberler buralarda benden daha hızlı seyahat ediyor anlaşılan." demişti sesindeki o şakacı tınıyla. Ona, kasabadakilerin yakında hastalıklarına çare olması için kapısına dayanacaklarını söylediğimde; 'Bana sorarsanız o aranan çare bende değil, Tanrı'da; ben sadece O'nun aracısıyım,' demişti alçakgönüllü bir tavırla.

O sırada acının şiddetiyle yüzümü buruşturunca, hiç yabancılık çekmeyen bir tavırla nazikçe koluma girip beni düştüğüm yerden ayağa kaldırmıştı. Dizlerimin bağı çözülmüşken, güçlü desteği sarsılan dengemi yeniden bulmamı sağlamış; bir anlık sersemliğimi toparlamama yardımcı olmuştu. Yerdeki kırık dökük kasamı ve fidelerimi büyük bir özenle toparlayıp, itiraz etmeme fırsat vermeden de beni karşı yola geçirmişti. Adımlarımız birbiriyle uyum içinde ilerlerken, fark ettirmemeye çalışarak bir ona bir de gittiğimiz yöne bakıp durmuştum. 

Kapıdan içeri girdiğimizde, dışarıdaki tozlu ve gürültülü dünya bir anda geride kalmıştı. İçerisi, taze kurutulmuş otların ve henüz tanımadığım tıbbi özlerin o kendine has kokusuyla sarıp sarmalanmıştı. Ahşap kapı ardımızdan kapandığında, içerideki o loş ve serin havanın, zonklayan avucuma ve yorgun bedenime daha ilk andan iyi gelmeye başladığını hissetmiştim.

O kırık dönük yer, Bayan Leotta'nın ardından o ıssız karanlığından hızla sıyrılmış; her köşesine sinen bir düzen ve taze bir nefesle yeniden hayat bulmuştu. Ethan'ın onarıcı eli, o şifa yuvasının her bir rafında ve titizlikle dizilmiş cam şişelerinde kendini belli ederek o eski, ölü sessizliğini dağıtmıştı. 

Bakışlarım; raflarda dizili duran, içlerinde kehribar renginden en koyu yeşile kadar binbir çeşit öz barındıran şişelere takılmıştı. Pencerelerden süzülen öğle güneşi, bu renkli camların arasından geçerek ahşap zemine titrek ve renkli gölgeler düşürüyordu. Her bir şişe, sanki içinde hapsedilmiş birer gün ışığıymış gibi parlıyor; odadaki o ağırbaşlı sessizliğe, camdan süzülen bu renkli oyunlar eşlik ediyordu.

Ethan, merakımı fark etmiş gibi elindeki gümüş pensi yumuşak bir çınlamayla masanın üzerine bırakmış ve en köşede duran, içi tamamen berrak bir sıvıyla dolu sıradan bir şişeyi işaret ederek dikkatimi üzerine çekmişti. O berrak şişe, diğerlerinin renkli parıltıları arasında şaşırtıcı bir yalınlıkla duruyordu.

'Asıl şifa, en sessiz olandadır,' demişti, sesindeki o şakacı tını bu defa yerini derin bir dinginliğe bırakırken. "Hayat da böyle; bazen iyileşmek için ihtiyacınız olan gürültülü bir çaba değil, sadece taze bir nefesin ruhunuzdaki yankıları susturmasına izin vermektir."

Gülümsemiştim çünkü bazı kelimeleri özenle seçiyor olması bana farklı kültürlere de tanıdık olduğunu düşündürmüştü. Tıpkı benim gibi, o da buralara ait olmayan birçok kelimeyi ruhuyla harmanlayıp dile döküyor; yabancı bir dilde bile kendi gerçeğini anlatmanın bir yolunu buluyordu. Ama beni asıl şaşırtan şey, bu kelimeleri anlayacağımdan ve ruhumdaki karşılığını bulacağından emin bir şekilde kullanmasıydı.

Onu dikkatle dinledikten sonra, içimdeki meraka engel olamayıp o şişedeki şeffaf ilacın ne olduğunu sormuştum. Sanki aramızda büyük bir giz paylaşıyormuşuz gibi hafifçe eğilmişti; nefesi tenime çarparken fısıltıyla karışık bir sesle, "Su." demiş ve ikimizi de gülümsetmişti. O ana kadar kutsal bir karışımdan bahsetmesini bekleyen meraklı bakışlarım, bu yanıtın basitliği karşısında afallamış; ancak hemen ardından, bu beklenmedik açıklama aramızdaki o yabancı ve mesafeli havayı bir anda dağıtmıştı.

Beni ahşap ve yüksekçe bir masanın yanına yönlendirirken, bakışlarındaki o samimi dikkatle, "Diğer tüm karışımlar size kendi hikâyesini anlatır hanımefendi; oysa su, size sizin kim olduğunuzu yansıtır." diye devam etmişti. İnsanın en çok ihtiyaç duyduğu ilacın bazen sadece kendi berraklığı olduğunu, gözlerimin içine bakarak söylediği o an, avucumdaki kıymığın yarattığı somut sızı, zihnimde yankılanan bu cümlenin yanında tüm önemini yitirmişti.

Ethan, sesindeki o işine odaklı, ciddi tınıyı koruyarak "Lütfen oturun." demişti. Ben, sözlerinin yarattığı şaşkınlığın ve avucumdaki o zonklayan acının etkisindeyken; o da kollarını sıvamış, beyaz bir bezi dumanı üstünde tüten bir suyla ıslatıyordu. Sıcak suyun yükselen buharı, az önceki berraklık üzerine kurduğu cümlelerin üzerine ince bir perde çekmiş; odayı bir anda yaklaşan o sancılı ama gerekli müdahalenin sessizliği kaplamıştı.

 İtiraf etmem gerekirse, canımın yanacak olmasından dolayı ona bakarken bir korkak gibi dudaklarımı kemirmekten başka bir şey yapamamıştım. Gözlerim, dumanı tüten kaptan yükselen buhara ve onun seri hareketlerine takılı kalmıştı; sanki her hamlesi, yaklaşmakta olan o kaçınılmaz sancıya beni biraz daha hazırlıyordu.

"İnsanlara boş umutlar vermeyi sevmem; o yüzden bunun biraz canınızı yakacağını söylemem gerek." demişti Ethan, elinde küçük bir cımbızla yanıma yaklaşırken. Ona baktığımda, yüzünde sadece işini iyi yapmak isteyen bir doktorun dikkatini görmüş; kendi gözlerimde ise dürüstlüğünün verdiği korkunun belirdiğini hissetmiştim. 

Bakışlarındaki o katı gerçeklik, kaçacak hiçbir yerim olmadığını fısıldarken; istemsizce nefesimi tutmuş ve avucumun içindeki zonklamanın cımbızın metalik parıltısıyla buluşacağı o ana kilitlenmiştim.

Bu korkunun, Ethan karşıma oturup gözlerimin içine bakarak "Ama çektiğiniz acı çok kısa sürecek, bana güvenin." demesiyle bir anda ortadan kaybolduğunu fark etmiştim. Nasıl başarmıştı bilmiyorum ama yeni tanıdığım o yabancı adamın sözlerine gerçekten güvenmiş ve sakinleşmiştim. O saniyeye kadar kaskatı kesilen omuzlarım yavaşça gevşemiş; sesindeki o sarsılmaz eminlik, içimdeki tüm savunma duvarlarını birer birer indirmişti.

Gözlerimi ondan ayırmadan başımla onay verdiğimde, elimi kavrayışı güven vericiydi. Ateşten geçirip temizlediği o küçük cımbızı avucumun içine yaklaştırırken, gözlerini bir an bile elinden ayırmamıştı. Soluk alışverişimi kontrol etmeye çalıştığım o kısa saniyeler içinde, neyse ki o kalın kıymık derimin altından tek bir hamlede süzülüp çıkmıştı da rahatlamıştım. 

Acının yerini alan o ani boşlukla birlikte derin bir nefes almıştım; içimi kavuran o keskin sızı, yerini Ethan'ın temiz suya batırılmış bezinin serinliğine bırakmıştı. Ellerimdeki yaraları büyük bir titizlikle temizlemiş; ardından cam bir kavanozdan aldığı yoğun adaçayı kokulu, koyu renkli bir merhemi nazik hareketlerle avuçlarıma sürmüştü. Merhemin tenimdeki o ilk serinliğini ve odayı dolduran adaçayı kokusunu bugün bile en ince ayrıntısına kadar hatırlıyorum.

Ethan ellerimi temiz bir bezle sararken, bu merhemin kokusu bana Bay Moreno'yu ve onun sertleşmiş, nasırlı ellerini hatırlatmıştı. Dalgın bir halde onu izlerken, "Kasabamızdaki Bay Moreno'ya ellerindeki nasırlar için bahçemde yetiştirdiğim aynısefa bitkisinden götürmüştüm; bitkiyi ezip sürdüğünü ve bunun, ellerindeki o sert nasırları kısa sürede iyileştirdiğini söylemişti." demiştim. Kendi kendime konuşur gibi devam ederken, sesimi sanki dışarıdan bir başkasını dinlermiş gibi duymuştum.

Sözlerim sonlandığında, Ethan'ın sargıyı bitirmek üzere olan elleri bir anlığına duraksamış; bakışları ise bahsettiğim bu küçük köy bilgisinin getirdiği merakla tekrardan yüzüme çevrilmişti. Şaşkınlık ve merak karışımı bir ifadeyle "Calendula..." diye söze başladığı anda, ben de onunla aynı saniyede içimden gelen o tanıdık ismi "...officinalis." diyerek mırıldanmıştım. Seslerimiz o geniş odanın serin havasında birleşip tek bir nefes gibi yankılanmıştı. 

 İkimiz de birbirimize bakıp bu beklenmedik uyumun getirdiği sıcacık tebessümü paylaşmıştık. Ben o andan sonra sadece yardım edilmesi gereken bir hasta değil, Latince isimler ve şifalı otlar arasındaki dünyasına ait gizemli bir misafir olmuştum. 

 O sırada Ethan'ın bakışları, mesleki ilginin ötesinde, sanki ruhumun derinliğini görüyormuş gibi hayranlık dolu bir ifadeye dönüşmüştü. Bu bakış çok kısa sürmüş; izinsizce ruhuma dokunmuş olmanın verdiği o mahcubiyetle ifadesini hemen toparlayıp bakışlarını tekrar avucumdaki sargıya çevirmişti.

 Ortamdaki yoğun sessizlik, avucumun içine değen parmak uçlarının hafifliğiyle daha da derinleşirken, meraklı gözlerimi etrafta gezdirmeye başlamıştım. Bakışlarım, o uzun masanın en uç köşesinde duran irili ufaklı onlarca çarka ve parçalara ayrılmış saatlere takıldığında, bitkilerin haricinde bu çarklarla da mı uğraştığını sormuştum ona. Sesimdeki merak, Ethan'ın yüzüne ince bir gülümseme yayılmasına sebep olmuştu. 

Sargıyı sabitledikten sonra bakışlarını o karmaşık çarklara çevirmişti. Eline küçük, pirinçten bir dişli alıp ona bir mücevhermiş gibi bakarken, saatlerin de tıpkı bitkiler gibi olduğunu söylemişti; sesi o ana kadarki ciddiyetinden sıyrılıp bambaşka bir tutkuyla dolmuştu. İkisinin de aslında bir şeyleri onarmakla ilgili olduğunu anlatmıştı bana. Birinin bedenin vaktini uzattığını, diğerinin ise vaktin kendisini düzene soktuğunu söylerken, boş zamanlarında ormanın sessizliğinde, okunun ucunda huzur arayan bir avcı olduğunu da o gün öğrenmiştim. 

Sohbetimiz iki yabancının değil; sanki birbirini evvelden tanıyan ve yıllar sonra yeniden aynı noktada buluşan iki dostun karşılaşmasına dönüşmüştü. O gün onun yanından çıkarken, avucumdaki sargının altında sadece iyileşmeye yüz tutmuş yaralarımı değil, hiç beklemediğim bir ruh yakınlığının sıcaklığını da beraberimde götürmüştüm.

Bay Moreno'nun tezgâhını açmak için beni beklediğini hatırlayıp telaşla oturduğum yerden kalktığımda, Ethan da gideceğim yere kadar bana eşlik etmek istediğini söylemişti. Ona gerek olmadığını belirtmeme rağmen, ellerimin sargıda olması nedeniyle parçalanmış kasayı taşımamın imkânsız olduğunu vurgulamış; itirazlarımı nazikçe geri çevirip ahşap kasayı kavradığı gibi yanıma gelmişti.

Yardım almaya o kadar yabancıydım ki, bu zarif tavrı bana kendimi çok tuhaf hissettirmişti. Hayatım boyunca kendi yükümü hep tek başıma taşımaya alışmıştım; şimdi ise bir yabancının sadece elimdeki sızıyı değil, o ağır ahşap kasayı da benim yerime yüklenmiş olması, içimde adını koyamadığım bir mahcubiyetle karışık hafiflik hissi yaratmıştı.

Ethan önden yürüyüp kapıyı benim için açarken, o ana kadarki sakinliğin huzuru yerini pazar yerinin uzaktan gelen uğultusuna bırakmıştı. Yanımdaki genç adamın gölgesinde yürürken; hayatın o güne dek omuzlarıma yüklediği ağırlıkların aksine, bu kez yanımda yükümü paylaşan birinin olması fikrine alışmaya çalışmıştım.

Yol boyunca, sorularıma verdiği kısa ama dürüst cevaplarla onu biraz daha yakından tanıma fırsatı bulmuştum. Ailesinin de onunla gelip gelmediğini sorduğumda; anne ve babasını birkaç sene önce vakitsizce kaybettiğini, kardeşlerinin ise uzak diyarlara dağıldığını anlatmıştı. Merakıma yenilip "Peki ya eşiniz?" diye sorduğumda ise yüzünde belli belirsiz bir gölge belirmişti.

Bu sorumla canını yakmış olabileceğimi düşünüp, cevap vermek istemezse anlayacağımı söylediğimde beni buruk bir tebessümle karşılamıştı. Hiç evlenmediğini, sevgisinin bir vakitler karşılık bulmadığını ama belki de en doğru olanın bu olduğunu söylemişti. Ona göre birbirleri için doğru insanlar değillerdi; eğer öyle olsalarmış, kalpleri kuşkusuz aynı tınıyla çalarmış. Bana öyle demişti. 

Uzun süredir kendi ritmine uyan o kalbi beklediğini söylediğinde, onun buruk tebessümü benim yüzüme de yerleşmişti. Hâlâ umudunun olması ne güzel diye düşünmüştüm; çünkü ben tüm umutlarımı, turkuaz gözlü bir adamın ardından, gittiği toprağa doğru savurmuştum.

Benzer yollardan geçmiş olduğumuzu öğrendikçe, içimde tarif edilmez bir sıcaklık uyanmıştı. Anlattığı her kederli hikâye, sanki bana rehberlik ediyormuş gibiydi; o sessiz duruşuyla adeta, "Korkma, ben bu yaraların içinden nasıl geçileceğini biliyorum." diyordu.

Ethan, kendi ruhundaki izleri başkalarına çare olmak için bir haritaya dönüştüren o yaralı şifacı haliyle; benim yolumu da sessizce aydınlatmıştı.

Bay Moreno'nun yanına vardığımızda, yaşlı adamın şaşkın bakışları altında emanetleri teslim etmiş ve kapının önünde durup Ethan ile birbirimize veda etmiştik. Ethan şapkasını hafifçe öne eğerek, "Hoşça kalın Bayan Harrison." demişti. Ben de yüzümdeki o engelleyemediğim minnet dolu tebessümle, yarama şifa verdiği ve bana Bay Moreno'nun yanına kadar eşlik ettiği için teşekkür etmiştim. Ethan, ışıl ışıl parlayan gözleriyle yüzüme bakmış ve o derin, dingin sesiyle, bunun kendisi için bir onur olduğunu söylemişti. 

Ardından yavaş adımlarla sokağın kalabalığına karışıp gözden kaybolmuştu. Onun uzaklaşan adımlarını izlerken, içimde uzun zamandır hissetmediğim tuhaf bir kıpırtı filizlenmişti. Kader, enkaz haline gelmiş dünyamı Ethan McCarthy’nin varlığıyla selamladığında; artık takvimler değil, ruhumdaki mevsimler değişmişti.

O günden sonra Ethan'ın taze ot kokularıyla çark tıkırtılarının birbirine karıştığı çalışma alanı, sadece fiziksel yaraların sarıldığı bir yer olmaktan çıkmış, birbirine iyi gelen iki dilsiz ruhun ortak sığınağı haline gelmişti. Bahçemden topladığım otlarla kapısını her çaldığımda; kendimi sadece ona ilaç yapımında yardım ederken değil, ruhumun kırık dökük parçalarını da o ahşap masada, pirinç çarkların arasında onarırken buluyordum.

Havanlarda ot dövüp kaynayan kazanların başında bitkilerin özlerini süzdüğümüz o anlar, sanki zamanın dışındaydı; hayat bizim için dış dünyadan tamamen kopuk, bambaşka bir ritimle akmaya başlardı. Ethan hayatıma sadece bir yabancı olarak değil; bozulan çarklarımı incelikle onaran bir usta ve en derin yaralarıma sessizce merhem olan bir dost olarak sızmıştı.

John'un ardında bıraktığı o fırtınalı enkazın aksine, Ethan ile kurduğumuz bu dünya, sabırla dokunan bir kilim gibi sükunetle işlenmişti. Onun yanında konuşmak zorunda kalmamak, kelimelerin bittiği yerde o pirinç çarkların tıkırtısında buluşmak; ruhuma uzun zamandır özlemini çektiği o dinginliği sunmuştu.

Ben ona heybemde sakladığım bitkilerimin sırlarını taşımıştım; o ise bana geçmişin tüm gürültüsünü susturan, o sarsılmaz ve derin teselliyi sunmuştu. Mevsimler bir bir değişse de, o kapıdan içeri girdiğimde ruhumun hep aynı huzurlu baharda soluklanacağını biliyordum.

Ethan; kuzeyin sarp ve sisli kıyılarından bu güneşli topraklara sığınmıştı; her hareketine derin bir dinginlik, sırtına ise cephe hatlarında biriktirdiği barut kokulu anılar sinmişti. O toz toprak içinde hayat kurtarırken kazandığı çelikten soğukkanlılığı üzerinde taşıyordu. Sadık, merhametli ve ruhu berrak bir adam olduğu her hâlinden okunuyordu; sanki dünyanın tüm kargaşasını cephenin en ön saflarında görmüş de yine de çareyi toprağın sessizliğinde, bir saatin incecik dişlilerinde bulmayı seçmişti.

Zaman geçtikçe bana karşı hisler beslediğini de saklamamış, bunu her zamanki dürüstlüğüyle benimle paylaşmıştı. Onu tanıdıkça bu yakın ilgide bir sakınca görmemiş; aksine, onun gibi asil ruhlu bir adamın kalbinde yer edinmiş olmak beni gururlandırmıştı.

Benim ona karşı hissettiğim duygu ise fırtınalı bir deniz değil; uzun seferlerden yorgun dönmüş bir geminin sığındığı o emin limanın vaat ettiği sarsılmaz emniyet duygusuydu. Onun yanında olmak, hayatın gözden kaçan fısıltılarını yeniden duymamı sağlıyordu: Pencere kenarındaki güneş ışığının yüzümde bıraktığı sıcak dokunuş, rüzgârın yapraklarla birlikte bestelediği o dingin şarkı...

Varlığı, ruhumdaki keskin acıları tamamen dindirmese de onları günlük hayatın sıradan telaşlarıyla gizleyen şefkatli bir örtü gibiydi. Onunla geçen her an, bozulan bir saatin çarklarının yeniden dönmeye başlaması gibi, içimdeki zamanı da yavaş yavaş ve acıtmadan düzene sokuyordu. Ethan ile yaşanan her küçük detay, bana yaşamın hâlâ sürdürülmeye değer, kutsal bir emanet olduğunu hatırlatmıştı.

Zamanın yavaşladığı, geçmişin seslerinin hafif bir uğultuya dönüştüğü o puslu akşamda; Ethan her zamanki kendinden emin duruşuyla yanıma yaklaşmış, cebinden bir yüzük çıkarıp ellerimi avuçlarının arasına almıştı. O anın sadece bir teklif değil, aynı zamanda ruhum için bir yol ayrımı olduğunu biliyordum.

Onun bu cesur adımında beni şaşırtan hiçbir şey yoktu; aramızdaki ölçülü samimiyetin günden güne derinleşmesi, bir gün böylesine özel bir teklifle karşıma çıkacağını bana sessizce fısıldamıştı. Gözlerimin derinliklerine bakarak kurduğu cümleler, bugün bile aynı berraklıkla hatırımdadır.

"Sevgili Isabelle, kalbindeki kederin kıyılarına vuran o yorgun dalgaları görebiliyorum; inan bana, oraya yeni fırtınalar getirmeye hiç niyetim yok. Belki beni hiçbir zaman arzu ettiğim derinlikle sevemeyeceksin; bunu biliyorum ve bu gerçeğe tüm kalbimle saygı duyuyorum. Sana vadettiğim şey fırtınalı bir aşk değil; zihninden dökülen her kelimeyi güvenle emanet edebileceğin bir can yoldaşlığı... Kalemin yorulduğunda sığınacağın sükûnet, ruhun daraldığında yaslanacağın sarsılmaz bir omuz olmak istiyorum. Benimle bu dingin limanda hayatın yükünü ve kelimelerinin büyüsünü paylaşır mısın?"

Ona daha önce geçmişimin tüm gölgelerini, John'un bende bıraktığı o ağır izleri açık yüreklilikle anlatmıştım. İşte bu yüzden; yanlış insandan gelen o en doğru cümleleri duyduğumda, kalbim tarif edilemez bir karmaşayla dolmuştu. John benim kadersel durağımdı, ruhumun öteki yarısıydı; ancak o durak şimdi bir enkaza dönüşmüştü. Ethan ise bu yıkıntının ortasında beliren bir rehber, ruhumu asıl sarıp sarmalayacak kişinin —en azından bu yaralı hayatta— kendisi olduğunu bu zarif sözlerle mühürlemişti.

Ona tüm kalbimle âşık olmasam bile; bana sunduğu bu sonsuz saygıyı ve gözlerinin ışığına neden olan o gerçek sevgiyi reddetmek, hem ona hem de kendime haksızlık etmek olurdu. Ethan, bu hayatta güvenebileceğim tek kişiydi ve beni bunca zaman hiç yanıltmamıştı. Onun gibi bir adamın eşi olarak anılmak benim için bir onurdu; bu yüzden ben de John'a duyduğum o sarsıcı ve amansız aşkı ruhumun gizli bir çekmecesine kilitleyip, yaşamın bana sunduğu bu yeni yolu güvenli bir sığınak olarak kabul etmiştim.

Bu kolay bir karar değildi; ruhumun bir parçası hâlâ o fırtınalı geçmişe aitti. Ama Ethan'ın vaat ettiği huzurun gölgesinde, yaralı ruhum için yeni bir hayatın tohumlarını ekebilir; ömrünü önüme seren böylesine saygın bir adamı mutlu etmeyi belki de başarabilirdim.

Ethan'ın teklifini kabul ettiğimde, sade bir tören için hemen hazırlıklara başlamıştık. O sabah, Toskana'nın altın rengi güneşi odamın pencerelerinden süzülürken; aynadaki yansımama sanki bir başkasının hikâyesini seyreder gibi derin bir yabancılıkla bakmıştım.

Üzerimdeki fildişi rengi gelinlik, Ethan'ın bana layık gördüğü ve uzaklardan özel getirttiği o en kaliteli, ağır ipek kumaştan dikilmişti. Bayan Clayton ve kızının günlerce süren titiz emeğiyle şekillenen bu elbise; abartıdan uzak ama son derece zarif bir duruş sergiliyordu.

Göğüs kafesimden yukarı doğru yükselen dantel yakası boynumu narin bir kuğu gibi sarıyor; belimi nazikçe kavrayan ve aşağıya doğru fazla kabarmadan yumuşak dalgalar halinde dökülen etekler ise adeta yeni bir hayatın tertemiz sayfalarını simgeliyordu. Yüksek dantel yakanın asaletini gölgelememek adına saçlarım, şakaklarımdan hafif dalgalar halinde arkaya taranmış ve ensemde zarif bir topuzla toplanmıştı. Üzerine iğnelenen ince ipek tül duvak, omuzlarımdan aşağıya masum bir sis gibi dökülüyordu.

Aynadaki yansımama bakarken, odanın köşesinde duran ve tüm geçmişimi sessizce içinde barındıran o eski sandık gözüme çarpmıştı. Yansımamın hemen solunda; sanki verdiğim kararı bir kez daha sorgulatmak istiyor gibi sessiz bir tehditle dikkatimi üzerine çekmişti.

Bakışlarımı aynadan uzaklaştırıp eteklerimi toparlayarak sandığın yanına gitmiş; ne hissedeceğimi bilememe haliyle eğilip taslaklarımı ve yarım kalmış hikâyelerimi sakladığım o mahrem sığınağı yavaşça açmıştım. İçeriden yükselen o eski kâğıt kokusu, Ethan'ın vaat ettiği o aydınlık geleceğe duyduğum inancı sarsmamış; aksine, geride bıraktığım fırtınanın artık tamamen dindiğini bana bir kez daha kanıtlamıştı.

Sandığın en dibinde, kâğıtların arasına gizlenmiş bir kese duruyordu. İçinden, John'un bir zamanlar sepetimin içine usulca bıraktığı kırmızı laleleri tek tek çıkarmıştım. Renkleri solmuş, yaprakları birbirine karışmış ve kurumuşlardı; tıpkı o günkü umutlarım gibi...

Bir an için gözlerimi kapatmıştım; John'un çiçekleri sepetime bıraktığı anlardaki o kaçamak bakışlarını ve fırtınalı günlerin kokusunu yeniden duyar gibi olmuştum. Ancak tam o sırada, içimde bir yerlerde tuhaf bir engellenme gerçekleşmişti. Sanki ruhum; yasaklı bir alanda gezindiğini fark etmişçesine, kendini o hayali dünyaya kapatmıştı.

Bir zamanlar John'a karşı beslediğim o yoğun duygular, belli ki derin bir sessizliğe bürünüp hissizleşmişti. Bu ani yok oluşu; kalbimdeki o devasa boşluğun bir anda sessizliğe gömülmesini yadırgamıştım. Sanki görünmez bir el, seçtiğim bu yeni hayatın kutsallığını korumak için geçmişin o yakıcı aşkını ruhumun ulaşılmaz bir köşesine kilitlemiş ve anahtarı da sonsuzluğa bırakmıştı.

Tam o sırada parmaklarımın ucunda hafifçe ufalanan bu çiçeklerin, John'un geride bıraktığı yarım kalmış aşkın son gözle görülür kanıtı olduğunu anlamıştım. Sandığın o karanlık derinliğinde geçen zamana yenik düşen yapraklar, en ufak bir dokunuşumla birer anı tozuna dönüşmüştü. Bir devrin ruhumda geri dönülmez bir biçimde kapandığını; o zerrelerin fildişi gelinliğimin üzerine, hüzünlü bir veda gibi serpildiğini hissetmiştim.

Derin bir nefes alarak çiçeklerden geriye kalan parçaları keseye geri koyup kâğıtların en karanlık katmanına, ruhumun o gizli bölmesine bir daha hiç dokunmamak üzere bırakmıştım. Bu, ona dair zihnimde kalan son yankının da susuşuna tanıklık edişimdi. İçimdeki o derin sessizlik artık bir sızıdan değil; tamamen kapanmış bir kitabın huzurundan ibaretti.

  Odanın kapısı hafifçe tıklandığında, Ethan'ın kapının ardındaki o güvenli varlığını hissetmiştim. Artık mürekkebimi, ömrünü önüme seren o onurlu adamın vaat ettiği huzurla tazeleyebilirdim. Geçmiş, sandığın karanlığında bırakılmış yarım bir taslaktı; şimdi asıl hikâyeyi tertemiz bir sayfaya yazma vaktiydi.

Uzaktan yankılanan bir valsin ilk notaları odanın sessizliğine karışırken, son anı tozlarını narin bir hareketle gelinliğimden silmiştim. Kapıya doğru attığım her adım; ruhumdaki o büyük sessizliği, Ethan'ın güvenli limanına taşıyordu.

   Kapıyı yavaşça açtığımda, Ethan'ın kapının eşiğindeki o görkemli duruşuyla karşılaşmıştım. Çalışırken dağılmaya alışık saçlarını bu kez büyük bir özenle taramış; üzerindeki kumaşın dokusu, en az gelinliğimin kumaşına verdiği özen kadar kusursuz bir zarafete bürünmüştü. O an karşımda duran adam; sadece tanıdığım o yardımsever doktor değil, tüm varlığıyla hayatımı teslim etmeye hazır olduğum asil bir ruhtu.

Beni o fildişi gelinliğin içinde gördüğü ilk an; gözlerinde daha önce hiç görmediğim kadar derin, sessiz bir hayranlık belirmişti. Hiçbir şey söylemeden, sanki dünyanın en kıymetli emanetini devralmaya hazırlanıyormuş gibi elini bana doğru usulca açmıştı. Nefesimi tutmuş bir halde, avucundaki boşluğa bakıp kalmıştım. O el sadece bir yuva değil; artık kirletilmeyecek, yarım bırakılmayacak yeni bir ömrün davetiydi. Bakışlarımı elinden çekip gözlerine doğru kaldırdığımda, ruhumdaki o derin karanlığın ilk kez bir tebessümle dağıldığını hissetmiştim.

Dudaklarımda beliren o hafif minnetle elimi Ethan'ın avuçlarına, kaderimin o en dingin kıyısına sakince bırakmıştım; geçmişin bütün yorgun taslaklarını o sandıkta mühürlemiş ve yeni ömrümün ilk onurlu satırını, onun sıcaklığını tenimde duyduğum o ilk anda yazmaya başlamıştım.

Avucumun içinde kenetlenen o parmaklar, daha önce dürüstlükle fısıldadığımız tüm o vaatlerin artık sarsılmaz bir hakikate dönüştüğünün en somut nişanesiydi. Aramızdaki her bir itiraf ve her bir bakış, bu sıcak dokunuşla beraber yerini koparılamaz bir güven bağına bırakmıştı. Böylece Ethan ile sessiz bir sözleşmeyle hayatlarımızı birleştirmiştik.

Sonraki Bölüm : Gölgelerin Sızıntısı: İnancın Sınavı 

Gecmiş Yasam Askları : Kaybolan Askın İzleri/ -3- Kırılan Mühür

 "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu.

 F.Dostoyevski"

-3- Kırılan Mühür

Tanıştığımız o büyülü günden sonra John, hayatımın her köşesine sessiz bir imza gibi kazınmaya başlamıştı. Bahçemin önünden kıvrılan yollar, dükkânın o eski kitap kokulu ahşap rafları ve kasaba meydanının asırlık taşları; aramızda henüz adı konulmamış o ruhsal yakınlığın dilsiz tanıklarına dönüşmüştü. Nereye baksam onun gölgesini, nereye gitsem onun zarafetle bırakılmış izlerini buluyordum.

Her karşılaşma kalbimde bir dalga gibi yükselip kıyıya vuruyor; geri çekilirken de ardında hüzünlü bir iz, dinmek bilmeyen bir sızı bırakıyordu. Hiç dile getirmese de bana olan hisleri, o sarsılmaz sessizliğinin ardındaki bakışlarında saklıydı; orada, yalnızca benim görebileceğim titrek bir ışık yanıyordu. Bu ışık, söylenmemiş kelimelerin karanlığını aydınlatan tek pusulamız olmuştu.

Bu yakınlığı sadece bakışlarıyla değil, varlığıyla da sessizce mühürlüyordu. Ne zaman Bay Smith'in dükkânında karşılaşsak ya beklenmedik bir anda yanıma yaklaşıp ruhumdaki fırtınaları dindirecek kadar zarif ve derin bir cümle fısıldar ya da sepetimin içine usulca kırmızı bir lale bırakırdı. Bazen de sabahın ilk ışıklarıyla bahçeye çıktığımda, çitlerin üzerine asılmış, çiy damlalarıyla parlayan taze laleler bulurdum. John,  kimseye görünmeden bu ince düşünülmüş hediyeleri bırakır ve varlığını sadece ardında bıraktığı o kırmızı izlerle fısıldayarak sessizce gözden kaybolurdu.

Onun bu ölçülü ama derin ilgisi, içimdeki umudu her gün yeniden büyüten ve mürekkebimi tazeleyen o gizli kaynak olmuş; bakışları ise zihnimin karanlık dehlizlerinde fener gezdiren bir kâşif edasıyla en kuytu düşüncelerimi aydınlatmıştı.

Yazdığım her hikâye, John'un sessiz bakışlarının mürekkeple buluşmuş hâliydi. Onunla paylaşamadığım duygularım, satırların arasında kendine güçlükle yer bulmaya çalışmış; kalemim, kalbimin telaffuz edemediği her itirafı saman kâğıdın sararmış sükûnetine fısıldayan gizli bir elçiye dönüşmüştü. 

Ancak kalemim kâğıttan her ayrıldığında, mürekkep kuruyup sessizlik geri döndüğünde, içimi kemiren o amansız soruyla baş başa kalırdım. Belki, diyordum; belki de sadece kendi gönlümdeki yangının parıltılarını, onun gözlerinde beliren yalancı bir ışık sanıyordum. Bu derin çekim, sadece benim değil, onun da ruhuna dokunan bir gerçeklik miydi; yoksa kendi ıssızlığımın kâğıda vuran o kimsesiz yansımasından mı ibaretti, bilemiyordum. Zihnimde yarattığım John ile karşımda duran John arasındaki o görünmez sınırda, kalbim bir cevap bulamamanın ağırlığıyla ezilmişti. 

Görünürde bizi ayıran herhangi bir engel, aramıza giren hiçbir imkânsızlık yoktu; fakat o an anlamlandıramadığım bir huzursuzluk, içimde tekinsiz bir sarmaşık gibi beni günden güne sarmaya başlamıştı. Bu sessiz istila, en korunaklı kalelerimin duvarlarında derin çatlaklar açarken; ben sadece elimden hiçbir şey gelmeksizin, içimdeki bu karanlığın bir isme bürüneceği o günü bekliyordum.

Şimdi geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki; o zamanlar 'huzursuzluk' deyip geçtiğim şey, aslında yaklaşan fırtınanın 'geliyorum' diyen o sinsi esintisiymiş. Bugün o hissi bu amansız isimle anmamın bir nedeni var elbet; günler geçtikçe John'un her zaman ruhuma değen bakışlarında, açıklaması güç bir değişim sezmeye başlamıştım. 

Artık dükkânda karşılaştığımızda gözleri, eski bir dostun mesafeli selamıyla üzerimden geçip gidiyor; fısıldadığı o derin cümlelerin yerini ise sıradan bir nezaket alıyordu. Adeta ruhunun kapılarını üzerime kapatmış, anahtarını da derin bir kuyuya fırlatmıştı. Günbegün aramıza sızan bu görünmez soğukluk; sadece sözlerini değil, bahçemdeki çitlere bıraktığı o kırmızı lalelerin rengini de soldurmuştu.

Nedenini bir türlü kavrayamadığım bu aniden örülen buzdan duvar, beni sadece bir yabancı gibi kapının dışında bırakmakla kalmıyor, aynı zamanda kendi hislerimi de sorgulatıyordu. Sanki dilsiz bir anlaşmayla kurduğumuz o eşsiz dünya bir anda silinmiş; yerini hiç yaşanmamış anıların o sağır edici boşluğu almıştı.

John'un her mesafeli duruşunda ve o anlaşılmaz sessizliğinde, bir veda gizliymiş gibi ürperirdim. Ortada adı konmuş bir ayrılık ya da kapımızı resmen çalmış bir felaket yoktu; ancak bu sessizlik, ruhumun en derin kuytusundan yükselen uğursuz bir önsezi olarak içimi kemirmeye yetmişti. 

Bu kadar saf bir ışığın bu dünyada uzun süre yanmasına izin verilmeyeceğini anlamam gerekirdi. Hislerimin beni yanıltmadığını gösteren o kara günün sabahı; bahçemdeki fidelerden oluşturduğum kasayı Bay Moreno'ya götürmüştüm. Bay Moreno, çiçeklerimin ve ektiğim sebzelerin bu civarın en nadide, en diri ruhlu bitkileri olduğunu her fırsatta dile getirirdi. Hatta o gün kasayı teslim alırken, bir önceki ziyaretimde ellerine şifa olması için getirdiğim o güzel bitkiyi ezip sürdüğünden ve bunun ellerindeki o sert nasırları tamamen iyileştirdiğinden bahsetmişti. 

Onun samimi teşekkürü, içimi kemiren o karanlık huzursuzluğu bir anlığına dağıtmış; toprağın iyileştirici gücüne tutunmamı sağlayan bir teselli olmuştu.

Ona adını hatırlayamadığı o güzel bitkiyi "Calendula officinalis." diye tanıttığımda, yüzünde bu çiçeğe minnet duyar gibi hoş bir tebessüm belirmişti. Bay Moreno, bakışlarındaki o korumacı şefkatle bu bitkilerden merhemler hazırlamamı ve onları kasabamızın tek doktoru olan Bayan Leotta'ya götürmemi de öğütlemişti. Ona göre bu marifetli eller sadece bahçemi değil, tüm kasabayı iyileştirmeliydi. 

Bay Moreno'nun bu iyi niyetli yönlendirmesi zihnimde farklı kapılar açmış; bakışlarım o an yürüdüğüm yolu göremeyecek kadar derinlere dalmıştı. Meydana doğru ağır adımlarla ilerlerken, ruhumda bu yeni meşgalenin verdiği tuhaf bir hafiflik belirmişti. Sanki ellerimle hazırlayacağım o merhemler, içimde anlamlandıramadığım o sızıyı da dindirecekmiş gibi hissetmiştim.

Tam da bu tatlı dalgınlığın ortasında, Bayan Leotta'nın kızı Daniela ile karşılaşmıştım. Aynı küçük kasabanın tozlu yollarını paylaşmış olsak da çocukluğumuzun o oyun kokulu yıllarında yollarımız nadiren kesişmiş, kalplerimiz hiçbir zaman yakınlık kuramamıştı. Sanki görünmez bir el bizi birbirimizin dünyasına uğratmadan ayrı yollara savurmuş; bizi aynı hikâyenin içine dahil etmemek için büyük bir çaba sarf etmişti.

Ne var ki o günkü karşılaşmamızda, Bay Moreno'nun tavsiyesi sebebiyle tesadüfen başlayan sohbetimizin devamı hiç de umduğum gibi ilerlememiş; aksine gördüklerim ve duyduklarımla güneşim sanki bir daha doğmamaya yemin etmiş gibi üzerime simsiyah bir perde çekmişti.

Daniela, düğün merasiminde giymek üzere Bayan Clayton'a saten bir elbise diktireceğinden ancak oraya tek başına gitmek istemediğinden bahsetmişti. Annesi rahatsızlanan bir hastaya şifa olmaya gitmiş, en yakın arkadaşı ise anlam veremediği bahanelerin arkasına gizlenmişti. İçindeki o heyecanlı kıpırtıya rağmen, bu yalnızlık yüzünü asmasına neden olmuştu. 

Gözlerindeki o kırgın ama bir o kadar da umut dolu parıltı öylesine içtendi ki; kendi ruhumdaki o uğursuz fısıltıları bir kenara itip, onu bu yolculuğunda yalnız bırakmaya gönlüm el vermemişti.

Niyetim ne kadar saf olsa da bu, benim tarafımdan verilmiş yanlış bir karardı. O görünmez dediğim el, beni uyarmak için yol boyunca önümüze birçok engel çıkarmış ama ben ısrarla sözümden dönmemiştim. Yanımızdan geçen bir atlı arabanın tekerleklerinden savrulan çamurun elbisemi lekelemesi de gözlerimde aniden oluşan o sisli bulanıklık da beni yolumdan çevirememişti. Hatta Bayan Clayton'ın kapı eşiğinden geçerken tökezleyip bileğimi incitmiştim; sanki eşik bile beni içeri buyur etmek istemiyordu.

Orada, Daniela'nın yanında olmamam ve onun kuracağı yuvaya atılan ilk ilmeklere de tanıklık etmemem gerekiyordu. Bilemedim... Kaderin beni o kapıdan uzak tutmak için neden bu kadar inatla çabaladığını o an değil de ancak şimdi anlıyor olmam, benim en büyük talihsizliğim oldu.

Bileğimin sızısına rağmen, Bayan Clayton'ın kapısından içeri adımımızı atmıştık. Pencerelerden süzülen çiğ ve parlak gün ışığı; odadaki her bir iğneyi, her bir kumaş lifini insafsız bir netlikle ortaya seriyordu. Daniela'nın heyecanla seçtiği o inci beyazı satenin, bu amansız aydınlığın altında göz kamaştırıcı bir saflıkla parladığını bugünmüş gibi hatırlıyorum.

Parmaklarımın ucundan kayıp giden o pürüzsüz dokuya her dokunuşumda, Daniela'nın gözlerindeki o ışıl ışıl heyecanın yansımasını görüyor; onun hayatındaki bu yeni başlangıca tanıklık etmenin huzurunu duyuyordum. İçten içe, aramızdaki mesafenin bu beyaz kumaşla kapanacağını; bu telaşlı hazırlığın bizi birbirimize kenetleyen bir dostluğun ilk adımı olacağını ummuştum.

Elbisenin her kıvrımını, belindeki o ince işleme detayını büyük bir özenle, tüm dikkatimi Daniela'nın hayallerine vererek birlikte kararlaştırmıştık. Kalbim, yeni başlayan dostluğumuzun neşesiyle doluyken; ellerimin arasında tuttuğum o beyaz kumaşın, çok geçmeden benim için bir yas örtüsüne dönüşeceğinden  habersizdim.

Bayan Clayton'ın yanından ayrıldığımızda, gökyüzü birazdan başıma yıkılacak olan o karanlık bulutları bir araya getirmeye başlamıştı. Daniela, biçimini az önce kararlaştırdığımız saten elbisesinin hayaliyle durmadan konuşuyor; adımları, kalbindeki heyecanla uyumlu bir ritim tutturuyordu. Kasabanın taş sokaklarında yürürken, rüzgârın tenime değen serinliği ise, o grileşen huzursuzluğu fark ettirmeyen zarif bir aldatmaca gibiydi.

Yolumuz bizi Bay Smith'in dükkânının önüne getirdiğinde, neden burada olduğumuza anlam veremeyen şaşkın bakışlarım camdaki puslu görüntülerimize takılmış olsa da yine de Bay Smith'i görecek olmanın verdiği o saf mutluluk içimi ısıtmıştı. 

Kapının üzerindeki küçük pirinç zilin o tiz sesi, benim için son huzurlu saniyelerin habercisiydi. Henüz içeriye tam olarak girmemiş, eşikte durup dükkânın içindeki un çuvallarının ve üst üste dizili erzak sandıklarının gölgeleri arasından bu ani durağın sebebini sorgulayarak o loş sessizliğe doğru süzülmüştüm.

Dükkânın o tanıdık sessizliği içinde, Bay Smith ile arka taraftan çıkıp elindeki çuvalı tezgahın önüne bırakan John'u gördüğümde; kalbim, bu beklenmedik karşılaşmanın kaderin bana sunduğu tesadüfi bir armağan olduğunu sanacak kadar körleşmişti.

Bakışlarım; hem kalbimi titreten hem de hırçın bir denizi andıran o turkuaz gözlerle buluşmak arzusuyla, sabırsızca John'un geldiğimi fark etmesini bekliyordu. Ancak umduğum karşılığı bulmak yerine; Daniela'nın bir an bile tereddüt etmeden beni kapının önünde bırakıp onun yanına varışını, zamanın donup kaldığı o saniyeler içinde sessizce izlemiştim.

Dakikalar önce yanımda bir dost sıcaklığıyla yürüyen ve saflığına içtenlikle inandığım Daniela; attığı her adımda ruhumu ezip geçerek John'un yanındaki yerini almıştı. Sonrası ise benim için tamamıyla sessiz bir yıkımdı.

Daniela, hiçbir şeyden haberi olmadan, kendi hâlinde John'un koluna girip bizi karşılayan Bay Smith'e tebessüm ederken; o sırada John nihayet beni fark etmiş, bakışlarımız birbirine değdiği o ilk anda da gözlerini suçlulukla yere indirmişti. Belli ki yüzüme bakma cesaretini kendinde bulamamıştı. Dizlerimin bağının çözüldüğünü hissettiğim o an, yıkılmamak için elimi kapının pervazına dayayarak zayıflığımı onlardan gizlemeye çalışmıştım.

Kalbimdeki o telaşlı atış yerini buz gibi bir boşluğa bırakırken; John'un o hırçın maviliklerindeki tüm hayranlığın artık bana değil, yanındaki inci beyazı satenin sahibine atfedildiğini görmek, ruhumu sarsan ilk büyük darbeydi.

Dudaklarımdaki yarım kalmış tebessüm, ruhumun en derin yerinde ansızın bir heykele dönüşmüş; sanki dükkânın tavanı, bütün o kâğıt kokulu hayallerimin üzerine büyük bir sessizlikle çökmüştü. Artık ona bakarken kalbim çarpmıyordu; ben John'un gözlerindeki dalgalarla boğuşurken, ruhum çoktan kendisini çaresizce o karanlık akıntıya teslim etmişti.

Gördüklerime bir anlam da verememiştim. Kalbim, aklımı var gücüyle tüm bunların birer sanrı olduğuna ikna etmeye çabalıyor; ancak gerçek, her geçen saniye üzerime daha ağır bir yükle çöküyordu. 

Bugün, aradan geçen onca yıldan sonra o ana geri döndüğümde; o günkü Isabelle'in dükkânın ortasında bir heykel gibi nasıl donup kaldığını, o pirinç zilin sesinin kulaklarında nasıl bir matem havasına büründüğünü hâlâ aynı netlikle hissedebiliyorum.

 John'un içinde utanç barındıran bakışları gözlerime değmek için yola çıksa da bunu başaramadan tekrar uzaklaşmıştı. Gözlerinde gördüğüm şey; o ana dek hiç tanık olmadığım kadar derin, sarsıcı bir ezilmişlikti. Nedenini bir türlü anlayamadığım, anlamlandırmaya çalışırken ruhumun her zerresinde duyduğum o kırılma sesi; meğer tüm o kâğıttan şatolarımın, ait olduğu yerden kaçan bakışlarla yerle bir oluşunun sesiymiş.

Zihnim onun o anki tutukluğunu, aramızdaki görünmez bağı mazeret göstererek çözmeye çalışırken; ne acı ki John, durumu açıklayıcı tek bir kelime dahi etmemişti. Bu da bana, birkaç dakika önce göğüs kafesimde heyecanla uçuşan kuşun; John'un sessiz kalışıyla kanatlarının kırılıp kafese çarpa çarpa yere düştüğünü hissettirmişti.

Daniela'nın hayatını birleştirmek üzere olduğu adamın John Parker olduğunu anladığım, kavranması imkânsız yıkım anıydı bu.

İçimdeki duygular John'a ne kadar kırgınsa, Daniela'yı bir o kadar bu olayın dışında tutmayı başarıyordu. Onun gözlerindeki o saf sevinçte en ufak bir kandırmaca yoktu; benim paramparça olan kalbim ise onun mutluluğuna gölge düşürmeye razı gelememişti.

John'un bana karşı hissettiği o ağır ezilmişliği ele veren hüzün dolu sessizliğinde; Daniela bizi tanıştırırken ayaklarımın altındaki toprak çekilmiş, kaderimizin bu hayatta kavuşmaya kapalı olduğuna dair ilk mühür, ruhumun derinliklerine basılmıştı.

Bana yaşattıkları, sıradan bir kalp kırıklığı olarak adlandırılıp geçilemezdi; John'un yaptığı bu seçim, sadece benim bugünümü değil, ruhlarımızın ortak geleceğini de ebediyen feda etmişti.

 Onun bu ansızın gelen ihaneti kalbimi, benim ise bu ihanete karşı susturduğum feryadım ruhlarımızı karanlık, dipsiz bir kuyuya hapsetmişti. O gün ikimiz de kendi yazgımızdan sapmıştık; birbirimize kavuşma ihtimalimizi, belki de hiçbir zaman telafi edilemeyecek derin bir kayba mahkûm etmiştik.

O günden sonra John'u uzun yıllar boyunca görmemiştim. İçimden onu görmek de gelmiyordu zaten. Her geçen gün, kalbimdeki boşluğu kapatmak yerine onu daha geniş bir uçuruma dönüştürmüştü. Yokluğunda, zihnimin ıssız koridorlarında yankılanan o tek soruyu defalarca tartmış, bir cevap bulmak için çırpınmıştım.

Bizim bir arada olmamız gerektiğine tüm varlığımla inanmıştım; ancak inanmak yetmemişti. Bu hüzünlü düşüncenin ağırlığı, ruhumu yıllarca öne eğmişti. 

Kendi içimdeki bu fırtınadan kaçmak için yeniden yazıya sığınmıştım. Ancak kâğıda döktüğüm her karakterde onun izlerini, her satırda bakışlarının gölgesini gördüğümde yazdıklarımı yırtıp atmıştım. Artık gerçekliğini yitirmiş birini, en duru duygularımı akıttığım o temiz sayfalarda ölümsüz kılmaya içim elvermemişti; onu, yalanın gölgesinin bile düşmediği dünyalara layık göremiyordum.

Gökyüzü, haziranın o ilk sabahında kasabanın üzerine sakin bir mavi örtü sermişti. Bahçemdeki çiçekler güneşin ilk ışıklarıyla parlıyor, kuşlar dallarda cıvıldıyordu; benim içimde ise dışarıdaki bu canlanışa meydan okuyan, yılların eskitemediği o kırık sessizlik hüküm sürüyordu.

Aradan geçen onca zamana rağmen, John'u dükkânda gördüğüm o son günü hafızamın karanlık sokaklarından söküp atamamıştım. Daniela'nın onun yanına geçişi, o çaresiz bakışı ve kalbimin göğüs kafesimde hapsolmuş bir kuş gibi duvarlara çarpa çarpa yere düşüşü...  

Bu görüntüler, zihnimin en kuytu köşesinde durmadan dönen paslı bir saat çarkı gibiydi; her dönüşünde acıyı biraz daha keskinleştiriyor, beni o dükkânın soğuk zeminine, o ilk yıkım anına yeniden mahkûm ediyordu.

O günün ardından kendime sessiz bir söz vermiştim: Hayatım, üzerine çöken o ağır yıkıntıların altından filizlenmeye devam etmeliydi. Ruhumda John'a dair hiçbir zaman dolmayacak bir boşluk olsa da nefes aldığım sürece bu boşluğun etrafına yeni bir dünya inşa etmek zorundaydım.

Uzun ve sessiz mevsimler birbirini kovalamıştı; yazımın kuruduğu, kâğıtlarımın sarardığı o ıssız zaman diliminde acımı dindirmekten ziyade onunla yaşamayı, ona alışmayı öğrenmiştim.

Ancak yolundan şaşmak zorunda kalan yazgım, ruhumun bu ıssız sessizliğini bozmak için çoktan yola çıkmış; yarım kalan hikâyeme henüz mürekkebi kurumamış yepyeni bir sayfa eklemek için kapımı çalmaya hazırlanmıştı.

Sonraki Bölüm: Ethan...

​*Calendula officinalis: Halk arasında "Aynısefa" olarak bilinen, iyileştirici özellikleriyle tanınan turuncu-sarı çiçekli bir bitki.

*Kırmızı lale : "Sana olan aşkımı beyan ediyorum." anlamına gelse de, lalenin orta kısmındaki o siyah/koyu renkli göbek, "ayrılık acısıyla kavrulmuş kalp" veya "kaderin getirdiği kömürleşmiş bir sızı" olarak yorumlanırdı. Özellikle eski efsanelerde kırmızı lale, aşkı uğruna ölen bir adamın kanından doğar. Bu yüzden: Karşılıksız aşk, uğruna yanılan sevda, karmik bağ temalarını da taşır.

Gecmiş Yasam Askları : Kaybolan Askın İzleri/ -2- Kaderin Yankısı

"Bir ses, bir kelimeyle mühürlendiğinde; kaderin yankısı artık sonsuzdur."

-2- Kaderin Yankısı

Bay Smith, hasır sepetin içinden sanat eseri gibi incelikle yontulmuş bir mandolin, zarif bir zuffolo, ritmi içine hapsedilmiş bir marakas ve zilli kasnak da denilen bir tamburello çıkararak her birini masanın üzerine dizmişti. 

Sepetin içinde daha nicesi vardı. Sanki her biri, bir ustanın ellerinde hayat bulacağı o ânın heyecanıyla usulca sırasını bekliyordu.

Ahşabın o henüz kurumamış taze ve reçineli kokusu, dükkânın her zerresine nüfuz etmiş olan Bayan Eleonora'nın o mis kokan lavanta esintisiyle sarmaş dolaş olmuş; bu iki koku, içerideki durağan havayı dağıtarak ruhumu okşayan taze bir bahar nefesine dönüşmüştü. 

Çocukluğumun o fırın sıcaklığından kopup gelen ekmek kokusu nasıl güven verirse, bu yeni ve yabancı koku da ruhumda aynı aidiyet hissini uyandırmıştı.

Gözlerim bu ahşap gövdelerin üzerinde tek tek gezinirken her birinin hayali sesi zihnimin içinde, o ana has hoş bir melodiyle yankılanmıştı. Kelimelerin efsununa kapılmış bir yazar adayı için bu sesler; henüz yazılmamış hikâyelerin satır aralarına sızan fısıltılar gibiydi.

Bay Smith masanın üzerine dizdiği o sessiz hazinelerin yanından usulca geri çekilirken bakışlarını John'a çevirmiş ve sesindeki o ciddi tınıyla, "Isabelle de en az senin kadar yetenekli bir yazardır John." demişti. O an zihnimden fısıltıyla karışık bir merak geçmişti: O da mı benim gibi yazmaya meraklı bir ruhtu?

Henüz bilmiyordum; John'un yazarlığı, kelimelerin değil, ruha dokunan doğru notaların bir araya getirilmesinden ibaretti. O, insanın en derin ve en sessiz hikâyelerini mürekkeple değil, seslerin ahengiyle anlatıyordu.

Tanıtılma şeklim nedeniyle utangaç gözlerim ikisinin bakışlarından da kaçacak yer aramıştı; ancak bu kaçış, annemin "Övgü aldığında bunu utanarak değil, sana bahşedilmiş olan yeteneğine saygı duyarak kabul etmelisin." sözlerini hatırlamamla son bulmuştu. Bakışlarımın sakinleştiği o kısa anda, Bay Smith'in sözlerine kaldığı yerden devam edişine odaklanmıştım:

"Sen elindeki keskiyle ham ahşaba şekil verip ona bir ses kazandırırken o da kalemiyle dilsiz duyguların sesi olur. Aslında ikiniz de farklı yollarla aynı görünmez dünyaları görünür kılan zanaatkârlarsınız."

Bay Smith'in bu içten sözleri, aramızdaki o görünmez bağı ortak bir yaratım iklimine taşımıştı. John'un bakışları bu kez bambaşka bir saygıyla parlarken duydukları sonrasında artık karşısında yabancı bir yüz değil, ruhu kendi kumaşıyla aynı tezgahta dokunmuş eş bir varlık duruyordu.

Sadece onda değil, ikimizin de gözlerindeki o derin merak; bir sanatçının bir diğerinin gizemine duyduğu o saf ve hesapsız hayranlığa dönüşmüştü.

John, ceketinin iç cebinden, kenarları zamanla aşınmış ve defalarca katlanmaktan artık çizgileri belirginleşmiş birkaç kâğıt çıkarmıştı. Parmak uçlarıyla kâğıtların üzerindeki pürüzleri usulca düzeltirken sanki sadece notaları değil, onlara hapsedilmiş hatıralarını da gün yüzüne çıkarıyordu. 

Bunu yaparken anılarda kaybolmuş da yolunu yeni bulmuş gibi gözlerini aniden benim gözlerimle buluşturup "Her notanın kendisine ait bir hikâyesi vardır." demişti usulca. Bu fısıltı, zihnimde yankılanan bir davet gibiydi; anlatacağı her bir hikâyenin ruhumda nasıl bir karşılık bulacağını bilememenin verdiği o saf merak, o an tüm varlığımı sarmıştı.

Yanında taşıdığı o gizemli notalar, ruhumdaki tanışıklık hissini de derinleştirmişti. Bana elindeki kâğıdı uzatışını hatırlıyorum da... Sanki zihnim o anı daha önce defalarca yaşamış gibi sarsılmıştı. Bu size de zaman zaman oluyor mu? Bir günü veya bir anı, sanki tozlu bir raftan çıkarıp yeni baştan yaşıyormuş gibi hissetmek...

Aramızdaki derin sessizliği yine John'un sesi bölmüştü. Parmaklarını notaların üzerinde gezdirirken bir diğer kâğıdı öne çıkarmış; bu kez bakışları daha hırçın, bir o kadar da hayranlık dolu bir ifadeye bürünmüştü. "Fa diyez." demişti; sesi tok ve hiç sarsılmayan bir kararlılıkla yankılanmıştı. "Kayıp bir dağ kasabasında, rüzgârın sönmek üzere olan bir ocağı yeniden tutuşturmak için verdiği o amansız kavganın sesiydi bu. Teslim olmayı reddeden bir yüreğin, soğuğa karşı savurduğu son çığlığın hikâyesi... Nota kâğıdındaki her bir çizgi, o rüzgârın savurduğu küllerin kâğıt üzerinde bıraktığı isli izler gibiydi aslında."

Sesindeki o kendinden emin kararlılık, anlattığı dağ rüzgârını sanki o an dükkânın içine taşımış; lavanta kokusunu bir anlığına dağıtıp yerine ocağın hırçın isini bırakmıştı. Söylediği her bir kelime, zihnimde uyanmayı bekleyen birer imgeye dönüşürken bakışlarım o kâğıttaki siyah çizgilere takılıp kalmıştı. John sadece bir sesi tarif etmemiş, bana o sessizliğin içindeki kavgayı bizzat yaşatmıştı.

Hikâyesini dinleyeceğim bir sonraki notanın heyecanlı ve meraklı bekleyişindeyken kapıdaki pirinç ziller, sanki bu karanlık hikâyeye inat, o en berrak ve gümüşi tınısıyla coşkulu bir şıngırtı koparmıştı. Bu ani ses, John'un anlattığı o mağrur hikâyenin üzerine eklenen, beklenmedik ve umut dolu bir final notası gibiydi.

Dükkânın o ağırbaşlı sessizliği, içeriye doluşan çocukların şen kahkahalarıyla bir anda dağılmıştı. Bay Smith, küçük misafirleri için meyve getirmek üzere yanımızdan ayrılırken John ile ben, bu neşeli hengâmeyi sükûnetle izliyor ve o anın duru güzelliğine kendimizi teslim ediyorduk.

Pencereden süzülen altın sarısı güneşin vurduğu toz tanecikleri dahi bu şenliğe kayıtsız kalamamış; çocukların heyecanlı hareketleriyle havada adeta zarif bir vals başlatmıştı. Daha birkaç dakika öncesine kadar bizi bambaşka diyarlara savuran o hırçın hikâyenin tesiri altındayken hemen sonrasında kendimizi hayatın en canlı, en gürültülü ve en hakiki neşesinin tam kalbinde bulmuştuk. 

John, az önceki mesafeli ve ciddi duruşundan usulca sıyrılıp çocuklara doğru eğilmişti; yüzündeki o sert ama anlamlı hatlar, yerini şefkat dolu bir aydınlığa bırakmıştı. Sepetten aldığı müzik aletlerini sabırsızlanan sahiplerine uzatırken çocukların gözlerinin içine öyle bir derinlikle bakıyordu ki sanki onlara sadece ahşap birer gövde değil, dünyanın en kıymetli hazinesini; kendi kalbinin bir parçasını emanet ediyordu.

"Bu mandolin senin için, küçük Leo; telleri parmaklarının ucunda dile gelmeyi bekliyor." demişti gülümseyerek. Bir yandan çocukların minik kalplerini sevindirirken bir yandan da saklı bakışlarını benden esirgememişti.

Gözlerimizin birbirine her çarpışında mahcubiyetle bakışlarımı çeviriyordum; ancak bu tatlı tesadüfleri gizleyemediğim bir tebessümle karşılıyor olmam, onun da bu gülüşlere sessizce ortak olmasına neden olmuştu.

Asıl niyetimi gizlemek adına çocukların saf neşesini izlemeye odaklanmıştım; sanki beni böylesine mutlu eden yalnızca onların bu çocuksu heyecanıymış gibi görünmeye çalışıyordum. O sırada John'un, yüzümde beliren o içten ifadeye takılıp kaldığını fark etmiştim. Sanırım gülümseyişlerimin asıl sahibinin kim olduğunu anlamıştı. Dudaklarımdaki o küçük kıpırtıların onun kalbinde de sessiz bir karşılığı olduğunu iliklerime kadar hissetmiştim.

John, benim için sadece tesadüfen önüme düşmüş kayıp bir sayfa değildi; melodisi henüz bestelenmemiş, sessizliği birlikte bozulacak o büyülü hikâyenin de ortağıydı. O an, henüz yazılmamış o satırların arasına sızan bu ilk notanın ömrümün geri kalanında nasıl bir yankı bulacağını bilmiyordum; ama o melodinin çoktan başladığının derinden farkındaydım.

Dükkânın içi kısa sürede çalınan acemi notalar ve ritimsiz vuruşlarla dolmuştu; ancak bu tatlı gürültü, hayatımın en güzel senfonisi gibi kulaklarımda yankılanıyordu. John'un elleriyle şekil verdiği o cansız ahşaplar çocukların heyecanlı nefesiyle can bulmuş, bu eşsiz buluşmaya şahitlik etmek ise ruhumda unutulmaz bir iz bırakmıştı.

Tüm hediyeler ait olduğu küçük ellere geçip o şen kahkahalar sokağın köşesinde yankılanarak uzaklaştığında Bay Smith'e veda edip John ile birlikte dükkândan çıkmıştık. Sanki oraya beraber gelmişiz de artık vaktimiz dolmuş gibi doğal bir aşinalıkla Toskana'nın akşamüzeri çöken o kızıl sessizliğine doğru yürümeye başlamıştık. Yol boyunca aramızda filizlenen sohbet, yıllardır yarım kalmış bir anlatının devamı gibi zahmetsizce akıp gitmişti. John, kelimelerini tıpkı ahşabı işlediği gibi özenle seçmiş; her cümlesi ruhumdaki bir boşluğu sessizce doldurmuştu.

Bahçe kapımın önüne geldiğimizde John duraksamış; bakışlarını önce bahçemdeki çiçeklerin o renk cümbüşüne, sonra da özenle yetiştirdiğim sebzelere çevirmişti. Yaşadığım bu küçük dünyayı, içinde henüz adını koyamadığım bir miktar özlem de barındıran dalgın bir bakışla incelemişti.

Belki de benim bu topraklara ait oluşumla kendisinin her an gitmeye hazır olan o eğreti duruşu arasındaki sessiz uçurumu ölçmüştü.

Bakışlarındaki bilinmezliği çözme isteğiyle zihnimin içinde olasılıklar üretirken John, sesindeki o derin titreşimle, "Bayan Harrison, ne hissediyorum biliyor musunuz?" diye sormuştu. Sorusundaki gizemli tınıyı çözmek ister gibi doğrudan gözlerinin içine bakmış; bunu yapmamla birlikte neyi kastettiğini bana doğrulttuğu o manalı bakışlarından hemen anlamıştım.

Onu şaşırtmak istercesine hafifçe kıstığım gözlerimle, "Gözlerinizdeki bu ışık Bay Parker; bu çok tanıdık bir ışıltı, sanırım çocukların o şen hâlleri ve bu eşsiz manzara, kalbinizi ilhamla doldurmuş." demiştim gülümseyerek. Söylediklerimin onun üzerindeki etkisini izlerken bakışlarımdaki o muzip ama içten pırıltıyı ondan esirgememiştim.

John, bu tahminim üzerine hafifçe gülümsemiş ve başını, söylediklerimi doğrularcasına nazikçe öne eğmişti. Tam o sırada, sanki göğüs kafesinde biriken o asıl cümleyi serbest bırakmak ister gibi derin bir nefes almıştı. Bakışları bahçenin ufkunda gezinirken "Size de garip hissettirmiyor mu Bayan Harrison?" diye fısıldamıştı sesindeki o gizleyemediği tereddütle. "Demek istediğim..."

Demek istediği zihninde söyleyip söylememe ikilemi yaratmış, kelimelerini bir anlığına eşikte durdurmuştu. Bu ne yapması gerektiğine karar verememe hâli, yıllar sonra bu satırları yazarken bile hatırladığım o kararsız bakışlarından o kadar belliydi ki...

Cümlesinin devamı, sokağın üzerimize çöken o kızıl sessizliğine karışıp gitmişti; ancak ben o söylenmemiş kelimelerin kalbimdeki karşılığını çoktan bulmuştum. Neden birbirimizi uzun yıllardır tanıyor gibiydik? Neden bu sessizlik bile aramızda yabancı bir boşluk değil de huzurlu bir sığınak gibiydi?

Onun yarım kalmış itirafına, sanki her şeyi en başından beri biliyormuşum gibi sakin bir üslupla, "Sanırım artık garip hissettirmiyor." diye karşılık vermiştim.

Cevabım üzerine rahatlamış gibi değildi; aksine o belli belirsiz gülümseyişi, bu durumdan hem memnunmuş hem de huzursuzmuş gibi bir görünüp bir kaybolmuştu. Oysaki ben hiç olmadığım kadar dingindim. Onun zihnindeki o karmaşayı izlerken içimdeki tüm sular çoktan durulmuştu.

Onun o günkü hâline, aradan geçen uzun yılların ardından bir anlam kondurmak bugün kalbimde ince bir sızıya neden oluyor. Bakışlarımda bulduğu o duru kabulleniş; meğer John'un zihnindeki o korunaklı kaleleri bir bir sarmış, onu alışık olmadığı bir savunmasızlığın eşiğine itmişti.

Gözlerinde bir an parlayıp sönen o ürperti, meğer derinlerde bir yerlerde yankılanan o büyük korkunun eseriymiş. Aramızdaki bu zamansız yakınlık, onun için sadece mucizevi bir keşif değil aynı zamanda tüm kontrolünü kaybedeceğini sezdiği tekinsiz bir uçurumun kıyısıymış. Ben o an sadece dinginliğime sığınıyordum; oysa o, kendi fırtınasının ilk rüzgârlarıyla boğuşuyormuş.

Vedalaşma vaktimiz kapıya dayandığında ne o gidebilmişti ne de ben; öylece, zamanın dışına taşmış birer gölge gibi karşılıklı durup kalmıştık. Gözlerimiz, sanki birbirlerinden koparsa bir daha asla aynı iklimde soluklanamayacaklarından korkuyormuş gibi bakışmayı sürdürmüştü. 

Aramızda, dudakların hükmünü yitirdiği sessiz bir sohbet vardı; ben bunu, onun zihninden benimkine uzanan gizli bir bağ, görünmez bir hat olarak adlandırıyordum.

Ayrılık kaçınılmaz bir zorunluluk gibi aramıza sızdığında o görünmez hattı koparmaya kıyamayarak arkamı dönmüştüm; ancak tam kapının eşiğine yaklaşmışken, sesinin o büyüleyici tınısı beni olduğum yere hapsetmişti.

"Bundan böyle kalbimdeki ilhamın tek kaynağı o eşsiz varlığınız ve güneşi bile kıskandıracak ışıltıdaki gülümseyişiniz olacak, Bayan Harrison. Hissettiğim şey buydu, çocukların o şen hâlleri ya da bu eşsiz manzara değil."

O tereddütlü, kelimelerini eşikte durduran adam gitmiş; yerine korkularının üzerine pervasızca yürüyen biri gelmişti. Bu ani ve keskin çıkışın yarattığı şaşkınlıkla, zihnimdeki tüm o "bildiğimi sandığım" cümleler birer birer silinmişti.

John, dudaklarından dökülen o son vaadi mühürlercesine başka bir söz söylemeden ardında her şeyi küle çeviren sessiz bir yangın bırakıp uzaklaşmıştı. Ben ise olduğum yerde, gitgide belirsizleşen silüetinin ardından bakarken elimi istemsizce sol yanıma yerleştirmiştim.

Kalbim, kaburgalarımın arasındaki o dar kafese sığmıyor, her çarpıntısında ruhumun duvarlarını zorlayarak dışarı taşmak istiyordu. O ana dek sadece kâğıtlara sığdırdığım, mürekkebin soğukluğunda aradığım o büyük aşk tasvirleri; ilk kez etten ve kemikten bir hakikate dönüşmüştü.

Sonraki Bölüm: Kırılan Mühür

Gecmiş Yasam Askları : Kaybolan Askın İzleri/ -1- Ruhun Fısıltısı

 Geçmiş Yaşam Aşkları : Kaybolan Aşkın İzleri

\\ Isabelle M. Harrison & John Parker / Toskana //

"Bazı karşılaşmalar, daha önce hiç okunmamış bir kitabın en tanıdık sayfasını çevirmek gibidir."

-1- Ruhun Fısıltısı

Ben, Isabelle Mariella Harrison. Henüz çocuk denecek yaştayken ismimin bir masal kahramanını çağrıştırdığını düşünür, yazgımın gökyüzünde yankılanan büyülü bir tınısı olacağına dair saf bir inanç beslerdim. Belki de annem Alessia ve babam William Harrison'ın zamansız gidişleriyle açılan o yeri doldurulamaz boşluğu, kendi içimde yeşerttiğim bu sarsılmaz umutla kapatmaya çalışıyordum.

Babam, Toskana'nın güneşli topraklarına geldiğinde annem Alessia ile karşılaşmış ve o andan itibaren ruhunun bu topraklara bağlandığını hissetmiş. Annem, bölgenin en iyi ekmeklerini ve çöreklerini yapan, elinin lezzeti dilden dile aktarılan bir kadındı. Bahçemizdeki o eski, büyük taş fırından yayılan büyüleyici koku, henüz kasabanın girişindeyken size evinize giden sıcacık bir yol haritası çizerdi.

Hiçbir zaman annem kadar güzel ekmekler yapmayı öğrenemedim, ancak ne zaman o tanıdık kokuyu duysam; aklıma annem ve özlemini her daim içimde taşıdığım yuvamın o huzurlu köşesi gelir.

Babam ise parmaklarının ucuyla deriye ve kâğıda hayat veren ince ruhlu bir zanaatkârdı. Çocukken onu izler; sırtları özenle dikilmiş, üzeri altın yaldız baskılı ve kabartmalı motiflerle süslü o defterlerin ellerinde nasıl birer sanat eserine dönüştüğünü hayranlıkla seyrederdim. Bakışlarımdaki o sessiz hayranlığı her fark ettiğinde işini bir anlığına bırakır, içimi aydınlatan o şefkatli gülümsemesiyle bana bakardı; o anlarda dünyadaki tüm güzellikler o küçük atölyeye sığardı.

En büyük hayalim, mürekkebin efsunuyla ruhları teskin eden bir yazar olmak ve kendi yazdığım satırları babamın ellerine teslim ederek, onun zarif dokunuşlarıyla el yazmalarımın nihayete ermesini izlemekti. Kelimelerin, dünyanın tüm çirkinliklerini örten kutsal bir örtü olduğuna inanırdım. Bu inanç; bana çocukça bir cesaret, hayat karşısında ise kırılgan ama ışığını kaybetmeyen bir pusula sunmuştu.

Ne var ki hayatın sert rüzgârları, küçük bir kız çocuğunun kâğıttan şatolarını yıkmakta gecikmemişti. Mevsimler hızla değişmiş; yuvamızın o ılık esintisi, yerini dindiremediğimiz fırtınalara bırakmıştı. Ölümün soğuk nefesi annemi bizden ayırmak için evimize sızdığında; o mis kokulu ekmeklerini pişirdiği fırının kor ateşi, bu kez amansız bir hastalık olup bedenini içeriden yakmaya başlamıştı. Sanki yıllardır bize hayat veren o sıcaklık, son bir veda için onun nefesini talep etmişti.

Annemin beklenmedik gidişiyle, babamın parmaklarındaki o kâğıtlara hayat veren büyü de hiç var olmamışçasına sönmüştü. Ruhunun diğer yarısını toprağa teslim edişinin ardından, o her zaman özenle ciltlediği defterlerin sessizliğine gömüldüğünü hatırlıyorum. Artık nefes almaya dair bir telaşı kalmamış; sanki hayatının son sayfası çoktan yazılmış da mürekkebinin kurumasını beklermiş gibi, kederin yükü altında günden güne solgunlaşarak annemin yokluğuna, o uçsuz bucaksız boşluğa karışıp gitmişti.

Bugün, yitip giden ömrümüzün ve verdiğimiz ağır kayıpların bıraktığı enkaza bakarken gözlerim buğulanıyor; tıpkı titreyen parmaklarımın ucundaki kalemin, saman kâğıdını her çizişinde ruhumdan kopan parçaları mürekkeple birlikte kâğıda sızdırışı gibi...

Bu zifiri karanlığın içinde, kimsesizliğin soğuğu ruhumu dondurmak üzereyken; hayat bana şefkate açılan iki bilge kapı sunmuştu. O günlerde orta yaşın olgunluğunu taşıyan ve babamla yaptığı hasat takaslarından tanıdığım Bay Smith ile hayat arkadaşı Bayan Eleonora; beni bir yabancı gibi değil, kendilerine emanet edilmiş bir evlat gibi bağırlarına basmışlardı.

Bay Smith, edebiyat merakımı bilen ve beni bu yolda her daim yüreklendiren biri olmuştu. Hayallerimi asla küçümsememiş; aksine, özenle dokuduğum satırlarıma büyük bir kıymet vermişti. Dükkânının arka tarafındaki kitaplarla dolu o küçük sığınağını önüme sererken, dökülmeye başlamış saçlarının altındaki anlayışlı bakışları; içimdeki o cılız ışığı yeniden alevlendirmeye yetmişti.

O, benim için sadece bir dükkân sahibi değil; zihninin kıvrımlarında koca bir dünyanın haritasını taşıyan gerçek bir bilgeydi. Tozlu rafların arasından bana Latin klasiklerini sunmakla kalmaz, uzak diyarların dillerini de birer hazine gibi önüme sererken gözlüklerinin üzerinden bakar; ruhların derinliğine inmek isteyen bir yazarın, güneşin doğduğu yerlerden gelen o kadim kelimelerin sihrini mutlaka bilmesi gerektiğini öğütlerdi. Dudaklarından dökülen o yabancı heceler, zihnimde hiç görmediğim çöllerin rüzgârını estirmiş; babamın deri kapaklara vurduğu mühürler gibi ruhuma nakşolmuştu.

Nakşetmek... Sanırım bu kelimeyi ilk kez cümle içinde doğru kullandım. Bay Smith burada olsaydı eminim; gözlüklerinin üzerinden o gurur dolu derin bakışıyla bakıp, 'Sonunda Isabelle, sonunda!' derdi. Bu düşünce, şu an bile dudaklarıma buruk bir tebessüm bırakıyor.

Onun rehberliğinde incelediğimiz o sararmış yazmalardan zihnime sızan eskimiş, artık günlük dilde kullanılmayan ama geçmişin ağırlığını ve ciddiyetini taşıyan tınılar; zamanla kalemimin en doğal parçası haline gelmişti. Artık satırlarımda bazen bu topraklara ait yalın bir ses, bazen de geçmişin derinliklerinden gelen o hüzünlü ve ağırbaşlı kelimeler kendiliğinden filizleniyordu. Bana öğrettiği o kıvrımlı harflerin gizemli dünyasında kaybolurken, her yeni sözcüğün ruhumda açtığı kapıdan geçerek kendi hikâyemin sınırlarını genişletmeyi öğrendim.

Bay Smith'i ve Bayan Eleonora'yı küçücük kalbimin en korunaklı, en güzel köşesine yerleştirmiştim. Yerleri hâlâ bende saklıdır.

Hemen yan sokaktaki evinde, iğnesiyle kumaşlara fısıldayan Bayan Clayton ise annemin yokluğuyla buz kesen ellerimi yeniden ısıtmıştı. O günlerde tecrübesinin en verimli çağındaydı; bana sadece terziliğin inceliklerini öğretmekle kalmamış, sökülen bir hayatın sabırla ve doğru ilmeklerle nasıl yeniden dikilebileceğini de göstermişti. Onun her iğne darbesinde kumaşlar dile gelirken, ben de kendi içimdeki yırtıkları sözcüklerin ipliğiyle onarmayı öğreniyordum.

Babamın defter ciltlerinden ruhuma sızan o titiz işçilik, Bayan Clayton'ın usta rehberliğiyle parmaklarımın ucunda zarif birer elbiseye; Bay Smith'in cesaretlendiren öğreticiliği ise kâğıtlardaki şifalı satırlara dönüşmüştü. Onlar, yıkılan şatomun harabelerinden bana yeni bir yuva inşa eden gizli kahramanlarımdı.

-»» ««-

Yıllar, Toskana'nın üzerinden süzülüp geçerken o üç sarsılmaz çınarın gölgesinde büyümüştüm. O vakitler Bayan Clayton; ak düşmüş saçları ve yüzündeki o şefkatli çizgilerle hâlâ iğnesini kumaşlarla buluşturmaya devam ediyordu. Ancak artık yalnız değildi. Kızı, tıpkı annesinin gençliği gibi ustalaşmış elleriyle atölyede ona yoldaşlık etmeye başlamıştı. Anne ve kızın uyum içinde dikiş diktiği o anları izlemek; bana annemin unlu elleriyle fırının başında eski bir ezgi mırıldandığı o huzurlu günleri anımsatırdı.

Bay Smith ise tozlu kitap kokularının sindiği o aynı dükkânda, zamanın ağırlığını omuzlarında taşıyarak ucu bucağı olmayan derin bir sessizliğe bürünmüştü. Bunun nedeni; dükkânın içindeki o neşeli seslerden birinin artık eksik olmasıydı. Çok sevdiği, hayatının tek büyük aşkı olan Bayan Eleonora'yı toprağa vereli çok olmamıştı. Bay Smith, hayat arkadaşının ardından öylesine büyük bir hüzne gömülmüştü ki, ancak ben yanına gidip de anılarından bahsetmesini istediğimde o eski ve canlı bakışları geri gelirdi. O da kısacık bir anlığına... 'Kısa bir an' diyorum; çünkü çok geçmeden yüzümüze yerleşen o buruk gülümseyişler, sinsi bir rüzgâr gibi esip ona telafisi imkânsız kaybını hatırlatmanın bir yolunu mutlaka bulurdu.

Onların sonsuz sevgisini dinlemek, benim için sadece hüzünlü birer anı değil; kalemimin ucunu sivriltmek için ihtiyaç duyduğum o saf, insani ilhamın ta kendisiydi. Bay Smith'in, Bayan Eleonora ile geçirdikleri o güzel günleri anlatan özlem dolu, titrek sesi kendi yarım kalmış masalımda bana teselli sunarken, bir yandan da koca bir ömrün hatıralarının gözlerinin önünde bir bir dizilişine tanık olmak, kendi baharımın ne zaman çiçek açacağına dair içimde dindiremediğim bir sabırsızlık doğuruyordu. 

Zamanın bu hüzünlü ve sessiz akışı, ruhumdaki mürekkebi koyulaştırıyor ve beni artık kendi hikâyemi yazmaya, o meçhul rüzgârın peşinden gitmeye zorluyordu.

Ruhumun henüz aşkın o yakıcı kederiyle tanışmadığı, çocukluktan gençliğe evrildiğim o geçiş yıllarında, içimde birine karşı sessiz bir yakınlık filizlendi. Bu; adını koyamadığım ama varlığını her kalp çarpıntımda hissettiğim bir duyguydu. John Parker ile tanışmamız, hafızamın en korunaklı köşesinde zamanın dondurup kristal bir küreye hapsettiği bir an gibi saklıdır. Üzerindeki tozları ne zaman silsem o günün ışığı yeniden odama doluyor; beni her şeyin başladığı o ılık bahar sabahına geri götürüyor.

O gün; Bay Smith'in dükkânına, bahçemde yetiştirdiğim sebze ve meyveleri takas için götürdüğüm sıradan bir gündü. Sıradan... Güneşin her zamanki uysallığıyla dükkânın camlarından içeri süzüldüğü, yazgının sessizce pusuya yattığı o sabahın aslında sıradanlıktan çok uzak olduğunu ancak çok sonraları anlayabilmiştim. Çünkü o gün; gözlerimin yeni tanıdığı ama ruhumun ezbere bildiği bir yabancının, beni tek bir bakışıyla olduğum yerden söküp aldığı gündü.

Ne var ki bu tanışıklık; aynı gözlerin sebep olacağı o ağır hayal kırıklığıyla tüm yeşil dallarımı kurutacak olan acı bir aşk hikâyesinin de başlangıcıymış. Kader, en tatlı meyvelerini sunarken zehrini de içine saklamayı ihmal etmemişti.

Henüz hayatımı kökünden söküp atacak o amansız fırtına üzerime salınmamışken; dükkândaki her şey o tanıdık, huzurlu sessizliğin koruması altındaydı. Bay Smith'in 'Benim tatlı Nora'm' diye andığı hayat arkadaşının o çok sevdiği lavanta kokusu, tozlu rafların arasından hiç eksilmezdi. Tezgâhın hemen arkasında Bayan Eleonora'nın kendi elleriyle işlediği o küçük lavanta keseleri asılı durur; dükkâna geldiğinde oturduğu sallanan sandalyesinin üzerinde ise, sanki hiçbir yere gitmemiş, hâlâ yanımızdaymış gibi hissettiren gül kurusu hırkası dururdu. O dükkâna her girdiğimde gözlerimi yaşartan bu hatıralar, kim bilir Bay Smith'in kalbinde hangi dinmeyen sızıların nöbetini tutuyordu?

Sepetimden çıkardığım taze sebzeleri tezgâha, Bay Smith'in yanına birer birer yerleştirirken; o da bunların karşılığında bana un ve bakliyat doldurduğu kese kâğıtlarını hazırlıyor, ağızlarını ince sicimlerle sıkıca bağlıyordu. O esnada, ilk defa ikimizin de dili lâl olmuştu. Sadece dikkatimizi bozmadan önümüzdekileri bir an önce paketlemeye çalışıyorduk.

Ellerimiz bu sessiz alışverişin telaşındayken, dükkânın kapısına iliştirilmiş pirinç zillerden kulağımıza tatlı bir ses çalınmıştı. Bu ses sadece bir kapının açılışını haber vermiyordu; ruhumun en gizli köşesinde saklı kalan tozlu sandığın anahtarı, o an bu sesle birlikte ilk kez dönmüştü.

Bay Smith'in, bu gelişi önceden biliyormuşçasına sergilediği o telaşsız hâl; bana, gelen kişiyi aslında bir süredir beklediğini düşündürmüştü. 'Gelmek için bundan daha uygun bir an seçemezdin, John!' demişti; sesinde hiçbir şaşkınlık tınısı barındırmıyordu. 

Bu cümleyi belki sıradan bir karşılama, belki de yarım kalmış bir sohbetin devamı niyetine kurmuştu; fakat o sözler, benim kulaklarımda bambaşka bir gerçeğin yankısı gibi çınlamıştı. Anlam vermekte zorlandığım bir hisle gelen kişiye döndüğüm o an; hayatımın öncesi ve sonrası olarak ikiye ayrıldığını hissettiğimi hatırlıyorum. 

Kapının eşiğinde gördüğüm ve saniyeler içinde bana bunları yaşatan adam John Parker'dı. O mu gelmek için bu anı bilerek seçmişti, yoksa ortak yazgımız mı bu karşılaşmayı çok evvelden kararlaştırmıştı; orası hâlâ ruhumda çözülmeyi bekleyen bir gizemdir.

Onu gördüğümde hissettiğim ürperti, korkuyla karışık bir hatırlama hissiydi. İçimde bir yerlerde bu karşılaşmanın bir ilk değil; asırlardır süregelen bir tanışıklığın devamı olduğunu biliyordum. Bunu nasıl, hangi kadim bilgiyle bildiğim benim için de bir muammaydı; ama o an, bu inkâr edilemez gerçeğin sarsılmaz eminliğiyle dolup taşmıştım. Belki de hayal gücüne sınır çizmeyi reddeden bir yazarın, henüz yazmadığı bir hikâyenin kahramanıyla karşılaşmasıydı bu. 

Bakışlarındaki derinlik; henüz okumadığım ama her kelimesini ezbere bildiğim bir şiirin ilk mısrası gibi zihnime doluyordu. Evet, o benim için bir yabancıydı; fakat yine de ruhumun kütüphanesinden kayıp bir sayfa ansızın önüme düşmüş gibi hissettirmişti.

İşte o sayfanın hışırtısı altında, kalbimin en kuytu köşesinden bir ses tüm mantığımı susturarak kulağıma, 'Bu o...' diye fısıldamıştı. O; herkesten sakındığım, bir sır gibi koruduğum kalbimin edebî sahibiydi; yani her satırımın gizli öznesi, henüz yazılmamış hikâyelerimin tek ilhamıydı... Onu bir kâğıt üzerinde değil, ruhumun derinliklerinde çoktan tanımıştım. O an anlamıştım ki bazı insanların hayatımıza girmesi tesadüf değil, kaçınılmaz bir yazgıdan ibaretti.

Biz o gün, o küçük dükkânda sadece birbirimizi değil; bizi asırlar boyu kovalayacak olan o ortak hikâyeyi de selamlamıştık. Bu sessiz selamlaşma, Bay Smith'in dükkânındaki tozlu havada asılı kalırken; biliyordum ki artık kalemimden dökülen hiçbir mürekkep, onun adının geçmediği bir cümleyi tamamlama gücüne sahip olamayacaktı.

Dükkânın içindeki zaman o saniye durmuş; dünya dışarıda kendi koşuşturmasında akmaya devam ederken biz, o asılı kalmış anın içinde, birbirimize kenetlenen bakışlarımızla hapsolmuştuk. Sessizliğin o yoğun ağırlığı, Bay Smith'in tezgâhın arkasından gelen telaşsız sesiyle bir kâğıt gibi yırtılmıştı. Elindeki un paketlerini kenara bırakırken, 'Çocukların hediyeleri hazır mı John? Neredeyse gelirler,' demişti.

 'Çocukların hediyeleri' ifadesini duyar duymaz, yüzümde belli belirsiz bir gülümseyiş belirmişti. Bu sadece bir merak değil; John'un o yabancı ama bir o kadar da tanıdık varlığının ardındaki şefkati hissetmenin verdiği sessiz bir huzurdu.

John; gözlerini bir an olsun üzerimden ayırmadan, elindeki hasır sepeti dükkânın ortasındaki masaya, tam ikimizin arasındaki o görünmez sınırın üzerine bırakmıştı. Hareketlerindeki o sakin zarafet, heybetli duruşuyla garip bir tezat oluşturuyordu. Ben sepetin aralanmış kapağından sızan o taze kesilmiş ahşap kokusundaki gizemi solumaya çalışırken; Bay Smith, sessizliğimi bir rehber edasıyla bölerek sepetin içindekileri işaret etmişti:

"John sadece bir gezgin değil; o, marangozluk becerisini kullanan ve elleriyle cansız ahşaba hayat veren bir zanaatkâr. Bak Isabelle, tüm bu müzik aletlerini de kasabamızdaki çocuklar için yaptı."

İsmim dükkânın loş havasında yankılandığında; John'un bakışları, şimdiye dek duyduğu en tanıdık ezgiyi yakalamışçasına yüzümde asılı kalmıştı. O an dükkândaki tüm sesler benden uzaklaşmış ve ben sadece ona, onun o sarsılmaz dikkatine odaklanmıştım. 

Dudaklarının belli belirsiz kıpırdadığını gördüğümde; ne bir ses dökülmüştü ağzından ne de tek bir soluk o anın mutlak sessizliğini bozmuştu. Ancak ben o küçük hareketten, ismimi nasıl büyük bir özenle hecelediğini okumuştum. "Isabelle..." derken dudakları; sanki zihnine silinmez bir damga vuruyor ya da asırlardır aradığı o kayıp kelimeyi nihayet bulmuş da onu kimse duymasın diye kalbinin derinliklerine saklıyordu.

Sonraki Bölüm : Kaderin Yankısı